Nong Khiaw viewpoint Laos
Azië,  Laos

Laos

Ik slaak een zucht van verlichting als ik mijn paspoort weer overhandigd krijg. Ik ben in Laos! De grensovergang met Cambodja staat bekend om zijn vele oplichtingen en corrupte immigratiebeambten aan beide kanten van de grens, maar het valt me alles mee. Zoals verwacht moet ik, in beide landen, een ‘stamping fee’ van $2 betalen, maar binnen een kwartier heb ik in Laos mijn paspoort terug. Het wachten op de bus die ons aan deze kant van de grens oppikt, duurt oneindig. Mijn verkrampte lijf is er na 8 uur in een hobbelige bus meer dan klaar mee, maar ik ben nog een 25 kilometer in een truck en één boottocht verwijderd van mijn eerste overnachting in Laos. Als ik anderhalf uur later eindelijk aan de oever van de Mekong sta, zie ik hoe de zon als een rode bal net wegzakt achter de horizon. In het dimmende daglicht zie ik talloze kleine eilandjes en bergen in de verte.  Een groep vogels vliegt voorbij. We varen de duisternis in en ik glimlach. Wat een welkom!

Si Phan Don Don Det Laos Mekong River sunset

En zo vervolg ik mijn reis in het uiterste zuiden van Laos op Si Phan Don, ofwel de 4000 eilanden. De Mekong is hier breed en stroomt langs de vele eilandjes. Ik verblijf op Don Det en vind een klein houten hutje aan de rivier. ’s Ochtends zie ik hoe de zon alles in een gouden licht laat baden en als ik later op mijn gehuurde fiets de stoffige weggetjes af rijd, tussen de droge rijstvelden en kuddes koeien door, weet ik dat ik op de juiste plek ben voor de natuur waar ik zo naar verlangde. Mijn dagen zijn gevuld met fietsen, kajakken en wandelen en ik sluit de dag steevast af in één van de restaurantjes op de westoever, vanwaar ik telkens weer geniet van een magische zonsondergang.

Sunrise Don Det Si Phan Don

Don Det Si Phan Don Laos bungalow

Si Phan Don Don Det Laos countryside

Si Phan Don Don Det

Si Phan Don Don Det Laos Mekong River

Si Phan Don Don Det sunset

Si Phan Don Don Det Laos Mekong River kayak

Hoewel ik zo nog dagen op Don Det zou kunnen blijven, weet ik dat Laos nog veel meer te bieden heeft en ik heb maar een visum van een maand. Ik vervolg mijn weg naar het Bolavan Plateau, bekend om de koffieplantages. Anders dan in Cambodja is het openbaar vervoer in Laos traag en onvoorspelbaar. Na een hele dag reizen over een afstand van hooguit 180km, kom ik aan in Paksong. De plaats zelf is grauw, de sfeer wat grimmig en ik ben de enige reiziger. Ik kan gelukkig iets eten in het, al even ongastvrije, hotel en verschans me daar de rest van de avond. De volgende ochtend vind ik gelukkig een geweldig koffiezaakje waar ik van alles over koffie leer en de heerlijkste koffie ooit krijg. Mijn bezoek aan Paksong is dus niet helemaal tevergeefs.

Paksong Coffee Bolaven Platea

Ik wil mijn weg vervolgen naar Tad Lo, een kleine 60 kilometer verderop. Ik heb me laten vertellen dat ik moet wachten op de lokale bus en bij kilometerpaaltje 21 eruit moet. Daar komt dan vanzelf een bus voorbij die me mee kan nemen naar Tad Lo. Ik voel al aan mijn water dat het vast niet zo soepel gaat als het me voorgespiegeld wordt, maar ik heb weinig keus en spring weer achterin een song thiaw, wat niets meer is dan een halfopen truck met bankjes. Ik vraag de chauffeur te stoppen bij het juiste paaltje en ja hoor, op de kruising middenin een gehucht van hooguit 5 winkels, stap ik uit.

Het is rond enen ’s middags en ik loop naar een van de restaurantjes langs de weg. Eén ervan geeft me uitstekend zicht op de kruising waardoor ik goed kan zien welk verkeer deze afslag neemt. De dochter van de eigenaar spreekt een heel klein beetje Engels en bevestigd dat de bus hier stopt, om twee uur. Ik eet wat, lees wat en blijf een wakend ook op de weg voor me houden, waar werklui inmiddels druk bezig zijn met asfalteren. Rond half vier heb ik nog geen bus gezien, en ik vraag nogmaals of de bus echt nog komt vandaag. Ze verzekeren me ervan dat de bus hiervoor zal stoppen. Op dat moment is de asfaltwagen gearriveerd en ontneemt het zicht enigszins. Ik besluit toch even naar de weg te lopen en op dat moment zie ik in een flits een rode bus voorbij rijden met ‘Tad Lo’ op de voorkant. Ik schreeuw: Nooooo, my bus! De restauranteigenaar kijkt een beetje verschrikt en haalt dan zijn schouders op in een soort ‘Ja-zo-gaat-dat-hier…’. Ik sprint naar binnen, hijs mijn rugzakken op mijn rug en ren de weg op, onderwijl schreeuwend: Stop that bus! De net geasfalteerde weg plakt aan mijn sandalen en met zo’n 30 graden houd ik mijn sprint niet lang vol. ‘Stop. The. Bus….’ weet ik nog uit te brengen terwijl motoren en auto’s me ontwijken.

Ik voel hoe machteloosheid zich als een brok in mijn keel vestigt. Shit. Over een uur gaat de zon onder, er gaan geen bussen meer en guesthouses zijn hier niet te vinden; ik zit in de middle of nowhere. Dan stopt er een kleine witte auto voor me en de deur zwaait open. Ik ren naar de auto en gluur naar binnen. Een man kijkt me fronsend aan, op de achterbank zitten twee kereltjes in schooluniformen. “You okay?” vraagt de man. “I missed that bus…” weet ik uit te brengen: wijzend naar een rode stip in de verte. ‘Get in!’ Ik spring voorin met mijn grote backpack op schoot en heb geen idee wat er gaat gebeuren, maar ik sta tenminste niet meer langs de kant van de weg. De twee jongetjes achterin vragen verbaasd, in perfect Engels: ‘Hello miss, why are you running?’. Hun vader trekt het gas open en zet de achtervolging in. ‘Wow, this is so cool, we never drive this fast!’. We halen alle weggebruikers in en de bus komt steeds dichterbij. Mijn redder in nood begint de bus in te halen en verwoed te toeteren. Dan gooit hij zijn auto voor de bus en zet zijn alarmlichten aan. De bus stopt, ik dank mijn held en stap met een grijns de bus in. Onder het genot van een biertje vertelt Duitse Jonas, één van de vier toeristen die ook in de bus zat, die avond hoe angstaanjagend de ervaring voor hen was. In hun beleving werden ze ineens ingehaald door een wild toeterende auto die de bus tot stoppen dwong en waarvan de passagiersdeur open zwaaide. Ze waren bang dat het een gewelddadige overval was en waren enorm opgelucht toen daar alleen maar een bezwete toerist met twee rugzakken uitstapte.

Tad Lo is niet meer dan een eenvoudig dorpje, maar het heeft alles waar ik blij van word. Met Jonas en Nederlandse Ellis ga ik op pad, op zoek naar de grootste waterval. We zwemmen bij één van de andere watervallen, doorkruisen de droge velden en zien Laos op z’n mooist. We worden door een groepje lokale jongens de weg gewezen naar de enorme bergwand waar in de regentijd een massale waterval naar beneden stort maar waar nu een kleine straal te zien is. Na een lange dag wandelen in de hitte zijn mijn benen ’s avonds moe, maar toch zegt iets me dat ik nog even naar de rivier moet lopen. Ik zie hoe de lucht langzaam een palet van roze en paars wordt en geloof dat Laos het land is met de mooiste zonsondergangen…

Tad Lo Laos

Tad Lo Waterfall Laos

Tad Lo Laos

Tad Lo Laos

Tad Lo Waterfall Laos

Tad Lo Waterfall Laos

Tad Lo Waterfall Laos

Na Tad Lo reis ik met Jonas door naar Thakhek. De Thakhek Loop is een beroemde meerdaagse route van 450 kilometer die vaak met de motor of scooter gereden wordt. Omdat ik echt plechtig beloofd heb dit soort fratsen niet meer uit te halen, besluiten we een chauffeur met auto te nemen. De Duitse JD woont hier al jaren en neemt ons vijf dagen mee op pad. Het blijkt een goede keuze om lekker vanuit de koele auto te genieten van het landschap en alle stops onderweg. We bezoeken tempels en grotten en verblijven twee nachten op het prachtige Spring River Resort. Ik kan me geen mooiere plek bedenken om mijn verjaardag te vieren; gelegen in de jungle aan de oever van de rivier. We varen naar en door de reusachtige Konglor Cave die 7 kilometer lang en een wereld op zichzelf is. Wat een waanzinnige plek!

Thakhek Laos Mekong River

Viewpoint Thakhek Loop Laos

Thakhek Loop Laos

Spring River Resort Laos Thakhek

Thakhek Loop Laos

Thakhek Loop Laos

wp-Thakhek Loop Laos Konglor cave

wp-Thakhek Loop Laos lagoon

Spring river resort Laos Thakhek Loop Konglor Cave

wp-Thakhek Loop Laos lagoon

Spring river resort Laos Thakhek Loop Konglor Cave

Hoewel ik prachtige dagen achter de rug heb, voel ik ook een zekere onrust. Nu ik 31 geworden ben, is de mogelijkheid tot het verkrijgen van een zogenaamd Working Holiday Visum voor Canada definitief van de baan. Ik weet dat er een lange weg voor me ligt van het aanvragen van een PR-visum en de kosten en tijd die dat met zich meebrengt, maken me aan het twijfelen over mijn reis hier in Azië. Het lijkt wel alsof ik er niet honderd procent van kan genieten; alsof mijn hart eigenlijk al in Canada is. Naast deze overpeinzingen slaat de pech toe als mijn waterfles niet goed dicht blijkt te zitten en mijn laptop van net 7 maanden oud niet meer werkt. De lange busreis van Thakhek naar Vientiane blijkt een goed moment om alles wat er in mijn hoofd omgaat eens goed te onderzoeken. Na een goed telefoongesprek met m’n mams weet ik dat ik de juiste keuze maak; ik ga eerder terug naar Nederland. In Vientiane neem ik afscheid van Jonas die op een hoger tempo verder reist. Ik word geveld door een flinke voedselvergiftiging en hoewel niets nieuws, went het nooit. In een land waar de gezondheidszorg enorm slecht is, ben ik toch wat benauwd over het verloop. Gelukkig voel ik na 24 uur dat het ergste achter de rug is en dat ik weer wat vocht en eten binnen houdt.

Nu mijn besluit genomen is en ik me wat beter voel, ontstaat er weer ruimte om volledig te genieten. In Vang Vieng heb ik een rustig hostel op 1,5 kilometer van het drukke centrum geboekt en dit blijkt een goede zet. Het uitzicht op de bergen is prachtig, ik ontmoet leuke mensen en als ik maar ver genoeg weg blijf van de gekte en drukte, vermaak ik me prima.

Vang Vieng Laos

Vang Vieng Laos

Vang Vieng Laos

Vang Vieng Laos

Laos Vang Vieng viewpoint

Na Vang Vieng ontmoet ik in Luang Prabang de Engelse Layla en Portugese Inez weer.  We besluiten samen door te reizen naar Nong Khiaw, maar niet voordat we eerst een dag doorbrengen bij de prachtige watervallen in de buurt van Luang Prabang. Deze Kuang Si Falls zijn de mooiste watervallen die ik ooit in Azië gezien heb…

Kuang Si Fall Laos

Kuang Si Fall Laos

Kuang Si Fall Laos

Eenmaal in Nong Khiaw besluiten Layla en ik samen een driedaagse trekking te doen en na wat vergelijken vinden we een tour company die aanbiedt wat wij zoeken. Met onze jonge gids Tan en een stel uit de VS klimmen we op dag één in acht uur naar de hoogste bergrug. De tocht is hels; met 38 graden voelt iedere stap als een kilometer en ik geloof niet dat ik ooit zoveel zweet verloren heb. We komen aan het eind van de middag aan in een klein dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Koeien, varkens, kippen, eenden scharrelen vrij rond, de huizen zijn niet meer dan eenvoudige houten hutten. Hier wonen 29 families die tot de Hmong behoren, een etnische groep die vooral in Laos, zuid China en Vietnam leeft.  Twee kleuters beginnen enorm te huilen als ze ons zien. Tan vertelt ons dat hier hooguit 4 keer per jaar toeristen komen; door de flinke klim en afstand kiezen niet veel mensen voor deze tocht. De kinderen verlaten het dorp eigenlijk zelden en sommigen hebben dus nog nooit iemand met een witte huid gezien. We slapen in het eenvoudige huis van een ouder stel in het dorp die ons hartelijk ontvangt. Tan laat ons de plek zien waar we ons kunnen wassen; het blijkt een smal stroompje en een waterstraal die via een bamboe leiding uit de jungle komt. De koeien staan om ons heen te drinken als wij in onze badkleding het zweet van onze lijven spoelen. Vrouwen uit het dorp komen hun kinderen wassen en glimlachen als ze ons zien. Het is de meest bijzondere douche die ik in tijden heb gehad.

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Na een heerlijke maaltijd met alleen maar verse, lokale producten, lopen Layla en ik nog wat rond in het dorp. We horen kinderstemmen en zien hoe we vanuit de bosjes bekeken worden. We zeggen hallo in het Hmong en horen gegiechel. We besluiten het spelletje mee te spelen en doen een soort kiekeboe. De enorm verlegen kinderen durven zich steeds meer te laten zien, en na een minuut of 10 staan ze nieuwsgierig om ons heen. Ik zet de selfiefunctie van mijn telefoon aan en het blijkt een schot in de roos. De lucht is gevuld met geschaterlach en gegiechel als de kinderen, waarschijnlijk voor het eerst, hun eigen foto zien. Zelfs de meest schuwe kinderen komen steeds dichterbij en het aanstekelijke gelach brengt ook de volwassen dorpsbewoners uit hun huizen. Ik bedenk me dat ik in mijn rugzak een gelamineerd vel en een uitwisbare stift heb die ik meestal gebruik bij het liften of om met plaatjes te communiceren. Het blijkt hét middel om de kinderen te vermaken en we brengen de avond door met tekenen, handen overtrekken en later klapspelletjes tot het donker wordt. De volgende morgen zwaaien ze ons lachend uit als we onze weg vervolgen. Tan vertelt ons hoe blij de bewoners van het dorp waren met onze activiteiten met de kinderen. Ze hebben in het verleden wel eens toeristen gehad die het maar raar vonden dat de kinderen niet meteen uit zichzelf kwamen, zoals ze gewend waren in dorpen waar vaker reizigers komen. Hij legt uit dat de mensen zich hier dan wel niet in het Engels uit kunnen drukken, maar dat ze hem gevraagd hadden om hun dank aan ons over te brengen. Ze hadden gezien hoeveel plezier de kinderen hadden en vonden het zo belangrijk dat zij een positieve ervaring met mensen van buiten hun bekende wereld hadden. Deze woorden maken me nog dankbaarder voor deze prachtige ervaring, dit bijzondere inkijkje in hun geïsoleerde leven.

Laos Nong Khiaw Trekking

We vervolgen onze weg en voordat we aan de afdaling kunnen beginnen, wacht ons nog een uur ploeteren naar het hoogste punt. We kijken uit op een zee van mist die in het dal hangt, horen hoe de vogels hun hoogste ochtendlied zingen en ik voel hoe alles op dat moment klopt. Hoe ik weer geniet van de natuur, hoe ik in de bergen altijd weer geraakt wordt. Onze gastvrouw- en heer begeleiden ons het eerste stuk door de dichte jungle en na een uur nemen we afscheid, zij gaan dieper de jungle in voor hun dagelijkse boodschappen, wij vervolgens onze weg naar beneden. De illusie dat dag twee makkelijker zou zijn, laat ik al gauw varen. Het pad is oneffen, op sommige plekken glad en het blijft ondraaglijk heet, zelfs met een dik bladerdek boven ons. Na een uur of vijf hebben we de meest steile daling achter de rug en vervolgen we de laatste drie uur door bananenplantages en velden.

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Als we eindelijk de Nam Ou rivier bereiken, kan ik de neiging om meteen in het water te springen maar moeilijk weerstaan. Er ligt al een kleine boot op ons te wachten en we worden de laatste kilometers over het water vervoerd naar een klein, onbewoond eiland middenin de rivier. Dit wordt ons kamp voor de nacht en we zetten de tenten op. Het stel volgt de dorpsoudste in de boot die dekens en kussens voor ons gaat halen en Layla en ik helpen (naam) met het zoeken naar brandhout. We duiken met kleren en al in de rivier, wassen onszelf en onze kleren en maken van bamboe een soort droogrek bij het vuur. Ik voel me weer als het kind dat vroeger buiten speelde en verzon dat ze op een onbewoond eiland moest overleven. Het laatste daglicht dimt, de hoge karstbergen torenen als een zwarte wand boven ons uit en lucht is gevuld met het geluid van de ruisende rivier en tsjirpende krekels.

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

We hebben het vuur al goed aan het branden als de dorpsoudste terugkeert met zijn kleinzoon en het avondeten. Ik zie hoe hij een kip, nog met veren en al, neerlegt bij de rest van de voorraden bij het vuur. Ik slik; als vegetariër blijven dat soort dingen lastig. Ik voel me altijd enorm vereerd als ik met de lokale bevolking mag eten en hoewel ik het eten van vlees en vis hier vermijd, weiger ik het niet als het me aangeboden word. Mijn eigen principe gaat dan boven het principe om altijd respectvol en dankbaar te zijn voor wat de mensen met me delen. Ik vermoed dat ik deze kip straks op de barbecue ga terugzien en probeer er nog maar even niet aan te denken. We smullen van de noedelsoep en verse groenten als een flits ineens de lucht doorklieft. De donder laat even op zich wachten, maar de aangewakkerde wind en drukkende lucht verraadt dat er meer op komst is. De dorpsoudste en zijn kleinzoon overleggen met Tan. ‘A big storm is coming’, vertaalt hij.  Als de eerste regendruppels vallen, beginnen we snel onze spullen bij elkaar te rapen. In recordtempo breken we de tenten af, dragen de dekens en kussens naar de boot en verzamelen onze spullen. Het is inmiddels hard gaan waaien en flitsen en donder wisselen elkaar af, nog altijd op enige afstand gelukkig.

Ik bedenk me dat ik mijn sportbh bij het vuur heb laten liggen om te laten drogen en ren terug. Er staat nog een mand met een thermoskan die we vergeten zijn en ik hijs mijn tas steviger over mijn schouder en reik naar de mand. Een bliksemschicht verlicht de lucht en in deze ene seconde zie ik iets bewegen. Ik geef een verschrikte gil en besef me dat naast de rieten mand de kip ligt. Levend! Ik roep naar (naam) dat de kip er nog ligt en dat ‘ie leeft. ‘Yes of course it’s alive, we didn’t eat it yet!’ roept hij en hij zegt dat ik haar kan laten liggen, ze wordt morgen wel opgehaald. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om als kip, met je pootjes bij elkaar gebonden, eerst naast het kampvuur te liggen wachten op je dood en vervolgens achtergelaten te worden in een storm. Ik hang mijn sportbh om mijn nek, pak haar op en probeer haar zo goed als het gaat in deze geïmproviseerde draagzak te hangen. Met één arm om mijn kip geslagen en in mijn andere hand de mand ren ik door het mulle zand naar de boot. In de inktzwarte duisternis, die zo nu en dan afgewisseld wordt door een felle flits, varen we naar de steile oever van de rivier. We klauteren met onze spullen – en ik nog altijd mijn kip – naar boven en worden daar opgewacht door de vrouw van de dorpsoudste. We worden opgevangen in een rijstopslag en met efficiënte bedrijvigheid door verschillende mensen liggen er binnen no time een rij slaapmatjes en dekens. We krijgen Lao Lao, rijstwhiskey, en eten aangeboden en bij de deur heeft zich een kleine menigte verzameld die deze onverwachtse gasten even komt bekijken. We zijn in een dorp opgevangen waar nooit toeristen blijven slapen; men ziet ze overdag regelmatig voorbij komen in de boten. Ik zit ondertussen nog steeds met mijn evacuee op schoot. Ze is in mijn armen in slaap gevallen, tot groot vermaak van de locals, die zeggen dat ik haar gerust in de hoek mag leggen, ze wordt straks wel weer opgeruimd. Ik laat haar lekker liggen en vraag of ik haar misschien kan kopen en vrij kan laten. Dit leidt uiteraard tot nog meer gelach. Waarop zou ik voor omgerekend €5 een kip willen kopen die, als ze vrijgelaten is, vanzelf door iemand gevangen wordt en alsnog opgegeten wordt? Ik weet dat ik me neer moet leggen bij haar lot, maar besluit haar zo lang als mogelijk een comfortabele avond te geven…

Laos Nong Khiaw Trekking

Nong Khiaw trekking

De volgende morgen worden we met een enorm ontbijt gewekt en zien we ‘ons’ dorp bij daglicht. Kinderen dralen nieuwsgierig rond de rijstopslag waar we geslapen hebben en vlechten ons haar. Overweldigd door zoveel warmte en gastvrijheid vervolgen we onze weg over de rivier. We varen naar Muang Ngoi waar we nog één keer naar een uitzichtpunt klimmen. Vervolgens zakken we de rivier weer af, omgeven door de hoge bergen en dichte jungle naar Nong Khiaw. Mijn lichaam is moe, maar mijn hart is vol van alle bijzondere ervaringen en ontmoetingen deze drie dagen. Dit is wat ik hoopte te vinden in Laos; ongerepte natuur, ontmoetingen met lokale stammen, een inkijkje in het eenvoudige leven. Ik vond het en meer dan dat…

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Laos Nong Khiaw Trekking

Layla en ik nemen diezelfde avond nog een nachtbus naar Luang Namtha, een plaatsje zo’n 30 kilometer van de Chinese grens en het meest noordelijke deel dat ik in Laos zal bezoeken. Het is de meest afschrikwekkende busreis die ik ooit heb gemaakt. We rijden door bergachtig gebied met talloze haarspeldbochten en afgronden en naarmate de avond vordert, wordt het weer steeds slechter. Na een flinke klim de berg op, stopt de bus langs de kant van de weg om de remmen te controleren. Het zijn niet de dingen die je wilt zien als je weet dat na bergopwaarts altijd ook bergafwaarts komt! Op een zeker moment staan we voor de 2e keer stil en gaat het luik in de vloer weer open. Er wordt wat aan slangetjes getrokken, gesleuteld en gemorreld terwijl de regen tegen de ramen slaat en de flitsen af en toe onthullen dat we nog steeds in het stormfront zitten. Uiteindelijk arriveren we negen uur later, met zo’n 3,5 uur vertraging, aan de rand van Luang Namtha. We worden onvriendelijk de bus uit gejaagd en staan daar, om twee uur ’s nachts, nog 10 kilometer verwijderd van het centrum. Op de vraag hoe we nu verder moeten, wordt gewezen op een schimmig guesthouse. Gelukkig heb ik bereik en ik bel het guesthouse dat we geboekt hebben. Met een snelheid die we nog niet eerder in Laos gezien hebben, is er na even wachten een tuktuk en kunnen we eindelijk ons bedje in.

In Luang Namtha hopen Layla en ik nog een tweede trekking te doen, maar helaas blijken er weinig te vertrekken die bij ons passen. We verkennen daarom zelf de omgeving per scooter en geven onze vermoeide lijven wat rust. Helaas nadert ons afscheid; Layla reist door naar Thailand en ik keer terug naar Luang Prabang om daar mijn laatste dagen door te brengen. Soms ontmoet je iemand op reis die zo hetzelfde in het reizen staat als jij, dat het jammer is dat de wegen scheiden. Ik vind het alleen reizen heerlijk, maar áls je dan iemand treft waarmee je een klik hebt, is het heerlijk om een deel van die reis samen op te trekken.

Luang Namtha bus

Luang Namtha

Een lange busrit van wederom 7 uur door de bergen van noord Laos, keer ik terug in Luang Prabang. Dit Unesco-stadje is sfeervol en gemoedelijk en vormt het decor van mijn laatste dagen in Laos. Ik struin over de avondmarkt, lees mijn boek in één van de vele sfeervolle cafeetjes, doneer bloed bij het Rode Kruis en breng een avondje door met een stoere moeder die met haar zoon van vier reist.

Luang Prabang

Luang Prabang

Red Cross Luang Prabang Laos

Het allerleukste is mijn ervaring bij Big Brother Mouse Project; een ontmoetingsplek voor locals die graag Engels willen oefenen met toeristen. Om zowel 9 uur ’s ochtends als 5 uur ’s middags kun je hier binnenlopen en krijg je één of meer, meestal jongen, leergierige locals toegewezen. Ik heb een groepje van vijf  dat van alles wilt weten over mijn land, de wetten en regering, wat ik van hun land vind. Soms vragen ze me om woorden te spellen of op te schrijven. Ze vertellen stuk voor stuk dat ze hun Engels willen verbeteren om daarmee een betere toekomst te realiseren. Ik krijg er enorm veel energie van en koop een verzameling boekjes in de winkel van het project. Naast deze inloopmomenten zorgt Big Brother Mouse voor de verspreiding van Laotiaanse en Engelse boekjes op het platteland om de geletterdheid te vergroten.

Het is één van de voorbeelden van mooie projecten die hier in het arme Laos gaande is. Net als bij Cambodja, wist ik eigenlijk niets van de geschiedenis. Na een maand heb ik hier echter, letterlijk, een beeld bij. Laos is het meest gebombardeerde land ter wereld; het ontving meer bommen in haar eentje dan alle landen tijdens WOII! Door de ligging naast Vietnam en door de Ho Chi Minh Route, de geheime aanvoerroute tijdens de Vietnamoorlog, die deels door de jungle van Laos liep heeft de V.S. een enorme vloot aan bommen laten vallen. Nog altijd vallen er veel doden en gewonden door onontplofte bommen en mijnen, zowel kinderen als volwassenen. Het is opnieuw een voorbeeld van hoe reizen telkens weer mijn ogen opent voor dingen waar ik eerder niets vanaf wist.

UXO laos

Het reizen in dit land was niet altijd makkelijk, vooral door de lange afstanden en de tijd die zaken soms kosten. Ze zeggen niet voor niets dat Lao PDR (People’s Democratic Republic) eigenlijk Please Don’t Rush betekent; alles gaat meer dan op het gemak en eerlijk is eerlijk, dat zorgt soms voor frustratie. Waar ik op sommige plekken het gevoel had dat men ongeïnteresseerd was en contact maken moeizaam ging, heb ik zeker in het noorden ervaren hoe behulpzaam, warm en oprecht de mensen zijn. Met wederom een rugzak vol ervaringen en herinneringen laat ik me nog één keer door een songthaew over de hobbelige weg naar de luchthaven van Luang Prabang rijden. Dag Laos, op naar Vietnam!

Laos Nong Khiaw viewpoint

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *