Geen categorie

Life Lately II

Dag lieve, trouwe lezer. Daar ben ik weer. Ik weet het; het is een hele poos geleden. Een jaar en een week of 3, om precies te zijn. Een jáár! Mijn laatste bericht ging over Vietnam, waar ik inmiddels alweer 15 maanden geleden rondreisde.  Het voelt een lifetime away dat dat nog kon, onbekommerd de wereld rondreizen. Het is niet dat ik niets te vertellen had. Integendeel. Mijn hoofd zit vol verhalen, maar de woorden laten zich nog niet goed aaneenrijgen tot fijne zinnen. Er is zóveel gebeurd, dat ik niet eens weet waar te beginnen. Misschien is dat ook wel de reden dat ik al die tijd niet geschreven heb. Waar begin ik, als afgelopen jaar één grote aaneenschakeling van grote veranderingen en een sprong in het diepe was? Nu het stof van een veelbewogen jaar eindelijk is neergedaald, komen de woorden langzaam terug. En misschien juist wel te midden van deze chaos en onzekerheid waarin we ons collectief bevinden, is het goed om te schrijven. Mijn verhalen en inzichten te delen.  Ik ben er weer, en ik heb zoveel te vertellen…

Ik zei het al: waar begin ik? Achter me ligt een jaar vol keuzes en kansen, ervaringen en ontmoetingen, uitdagingen en overwinningen. Om maar meteen van wal te steken: het gaat goed met me. Ik ben officieel inwoner van Canada, in de mooiste plaats die ik me kan bedenken. Na twee jaar zwerven, heb ik inmiddels al 3 maanden een nieuwe, vast adres. Een enorme tuin en twee kippen. Een baan en een eigen onderneming. Ik heb een netwerk van nieuwe, dierbare vrienden en ik vond in januari de liefde. Het gaat goed met me, maar ik ga niet ontkennen dat het pittige maanden zijn geweest. Het was al spannend en uitdagend genoeg om alleen naar de andere kant van de wereld te verhuizen. Een baan vinden, een dak boven mijn hoofd zien te krijgen. Beide had ik al snel voor elkaar; het ging me redelijk voor de wind. Maar toen kwam daar een pandemie. Twee weken voordat ik met mijn nieuwe baan in het onderwijs zou beginnen, ineens alle scholen dicht. De grenzen dicht. Angst en onzekerheid en geen controle over hoe de komende maanden eruit zouden gaan zien. Wat als er thuis ineens iemand ziek zou worden? En ik keek zó uit naar mijn bezoek aan mijn geliefden in de zomer. Zou ik uberhaubt nog wel naar Nederland terug kunnen in 2020? De afstand was nog nooit zo groot als nu…

Een jaar geleden was ik weer even in Nederland. Mijn hart bracht me eerder terug uit Azië dan gepland. Ik had een helder doel voor ogen: terug naar Canada en mijn aanvraag voor een permanente verblijfsvergunning in gang zetten. In Nederland trok ik voor twee maanden bij paps en mams in, en ik kon meteen weer aan de slag bij mijn oude schoolbestuur. Ik weet nog goed hoe ik, twaalf maanden terug in de tijd, genoot van die prachtige meimaand. Van het maken van dierbare herinneringen met mijn ouders, vriendinnen, familie. Hoe we die momenten van samenzijn koesterden, wetende dat ik binnen een paar weken weer zou vertrekken.

The Netherlands Groene Hart Leiden Delft windmill

Kelly duinen dunes Ouddorp Nederland

Ijsland

Daar ging ik dan, begin juni. Die droom achterna, maar nog allesbehalve zeker over wat de toekomst me zou brengen. Met ditmaal niet alleen een gevulde backpack, maar ook al een volle koffer met persoonlijke bezittingen. In de hoop dat deze na 6 maanden niet meer mee terug naar Nederland zou hoeven. Mijn grote droom was Canada, maar ineens was daar eerst nog Ijsland. Tijdens het boeken van mijn ticket zag ik de optie om mijn overstap van 2 uur in Reykjavik met maximaal 7 nachten te verlengen. Al heel lang stond dit unieke land op mijn wish list, dus de keuze was snel gemaakt.

En oh, wat was het mooi. Zes dagen lang verkende ik de zuidkust in een kleine camper. Met ruim 20 uur daglicht én bijna alleen maar zon en blauwe hemel, zag ik het land van ijs en vuur op haar best. Woeste watervallen die zich met grof geweld van de bergwand storten. Sprookjesachtige velden vol paarse lupines. Rauwe, haast buitenaardse vlaktes waar de wind vrij spel heeft. Glooiende groene heuvels tegen een achtergrond van grillige, grijze pieken met witte toppen. Gletsjers, oneindige ijsvlaktes, klotsende rivieren. Een groot gletsjermeer met drijvende ijsbergen. Zwarte stranden en woeste kliffen. Kuddes Ijslandse paarden en wollige schapen. Wat genoot ik van deze rauwe, unieke plek. En van de eenvoud van kamperen en wakker worden te midden van dat moois…

camping iceland

  

Iceland hiking

De Dora-droom

Met mijn hart nog vol van mijn Ijslandse avontuur, zette ik half juni voet op Canadese bodem. En daar kwam de volgende dag ineens die gouden e-mail binnen van de immigratiedienst. Dat ik in aanmerking kwam voor permanent residency, (PR) alle benodigde documenten moest opsturen, een medisch onderzoek moest ondergaan, een oproeop voor vingerafdrukken zou krijgen. Ik was weer een stap dichter bij mijn doel.

Ik werd met open armen ontvangen door Dan en Liz, mijn lieve vrienden in Kamloops. ‘Mijn’ basement suite in hun huis leek onaangeroerd, alsof ik niet 9 maanden weg was geweest. Dan en ik openden de jacht op een auto, want de tijd van liften, bussen op onmogelijke tijden en auto’s huren was nu echt voorbij. We gingen twee uur verderop kijken bij een oude Ford Explorer 4WD-truck. Na een rondje rijden en een grondige inspectie door Dan, was ik om. Ik doopte haar Dora en ik voelde aan alles dat dit tweeëntwintigjarige paarse bakbeest mijn ultieme kampeerauto moest worden. Dan stortte zich op een aantal technische klussen en ik ging aan de slag met schetsen. Na 2 weken tekenen, bouwen, oneindige veel bezoekjes aan de bouwmarkt, blaren op mijn handen, gordijnen naaien en alles inrichten, was Dora klaar voor het avontuur.

vanlife Dora the explorer ford campervan

Life is Good Eh Canadiana Canada pillow

In de zomermaanden die volgden, leefde ik mijn ultieme droom. Ik parkeerde Dora aan de oever van uitgestrekte meren, naast kabbelende beekjes, onder het groende bladerdak van de uitgestrekte wouden en, zo af en toe als het niet anders kon, op een natuurcamping in één van de nationale parken. Overdag maakte ik lange wandelingen in de bergen en bossen of bezocht ik interessante plaatsjes onderweg. Ik ontmoette nieuwe mensen, werd uitgenodigd door wildvreemden die vrienden werden. Mijn avonden alleen met Dora waren gevuld met hout hakken en genieten van de warmte van het vuur en een goed boek of mijn gedachten. Ik ging voor het eerst meerdere dagen de bergen in met mijn tentje, slaapgerei en eten. Ik verlegde mijn grenzen. Meer dan ooit was ik één met de natuur, ging op in de schoonheid van het land.

Dora the Ford Explorer Campercar campervan vanlife

Dora the Ford Explorer Campercar campervan vanlife

Rockwall Backpacking Hiking Rocky Mountains

Dora the Explorer Central BC Upper Arrow Lake

Rockwall Backpacking Hiking Rocky Mountains

Kootenays Backpacking Backcountry hiking

Een nieuw thuis

Met mijn geliefde Dora doorkruiste ik British Columbia en het westen van Alberta. Nog altijd in afwachting van mijn PR, wat nog wel tot het eind van 2019 kon duren, kon ik voorlopig nog niet werken in Canada. En met zoveel vrijheid in de vorm van huisje op wielen, zag ik ook nog lang geen noodzaak om me op een vaste plek te settelen. Toch was dat wel iets dat me bezig hield op mijn roadtrip. Ik wist al heel snel dat ik, als ik eenmaal mijn PR zou hebben, niet in een grote stad wilde wonen. Vancouver, Kamloops en andere grotere plaatsen waar ik inmiddels redelijk vertrouwd mee was, vielen daarmee automatisch af. Ik werd verliefd op pittoresk Nelson,  gelegen aan een meer en omringd door de bergen, en kon me heel goed voorstellen dat dit de eerste plek was waar ik naar een baan zou gaan zoeken als alles eenmaal rond was.

Nelson British Columbia Kootenays Kootenay Lake

Eind augustus reisde ik af naar Seattle om daar vingerafdrukken en foto’s te laten nemen voor mijn Canadese permanent residency. Ik kan (en zal) een hele aparte blogpost schrijven over dat proces en de hoepels waar ik doorheen moest springen, maar lang verhaal kort: ik moest naar de VS voor deze zogenaamde biometrische gegevens. Na een paar dagen in Seattle maakte ik een stop van een paar dagen op de San Juan Islands voor de kust van Washington State, om vanaf daar de ferry naar Vancouver Island te nemen.

Orca Island San juan Island Washington State

Orca Island San Juan Washington

Victoria was de eerste Canadese plaats die ik tijdens mijn eerste bezoek in 2014 bezocht en ik weet nog goed hoe gecharmeerd ik toen was van haar schoonheid. Ook in 2018 keerde ik terug en bij mijn aankomst in 2019 wist ik meteen weer waarom ik hier zo graag kom. Gelegen aan zee, met een gezellig oud centrum, pittoreske straatjes, prachtige parken en een heerlijke laid back attitude. Ik trok na een paar dagen in Victoria naar de westkust en tijdens een meerdaagse kusttocht kwam ik tot het besef: hier voel ik me thuis. Victoria is groot genoeg om alle voorzieningen en voldoende werkgelegenheid te hebben, maar klein genoeg om gezellig en persoonlijk aan te voelen. Aan de ene kant begrensd door de zee, aan de andere kant omgeven door bossen met meren en de bergen in de buurt. Meer kon ik me niet wensen.

Westcoast Canada Vancouver Island Juan de Fuca Trail

Westcoast Vancouver Island Juan de Fuca Botanical Beach

Westcoast Canada Vancouver Island Victoria Beacon Hill Dallas Road

Westcoast Canada Vancouver Island Juan de Fuca Trail

Begin september vloog ik terug naar Nederland omdat opa slecht lag. Het kwam niet als een verrassing, maar het was fijn om de dagen voor zijn overlijden met familie samen te zijn en hem nog te kunnen zien. Robbin keerde terug uit Australië en na ruim twee jaar waren we als gezin weer even compleet. Na de uitvaart vloog ik terug naar Vancouver en in twee weken tijd had de herfst duidelijk haar intrede gedaan. Ik ondernam nog één avontuur met Dora voordat ik besloot dat het kampeerseizoen definitief voorbij was voor dit jaar.  De kortere avonden die onlosmakelijk verbonden zijn met eind september en het onvoorspelbare weer maakten dat ik Dora weer in normale staat terugbracht en de hele kampeeruitrusting bij Dan en Liz opsloeg. Ik bracht nog een bezoek aan vriendinnen in de prachtige wijnstreek Okanagan in het zuiden van BC, waar het nog even heerlijk zomers was.

Wells Gray Provincial Park Trophy Mountain

Wells Gray Provincial Park Falls

Okanagan Naramata Penticton

Okanagan Lake Penticton Naramata

Nog altijd niet zeker van wanneer ik mijn permanent residency zou krijgen, kon ik nog niet op zoek naar een woning. Maar de wereld bleek klein en vol mogelijkheden. Via Liz kwam ik in contact met een echtpaar dat op zoek was naar een oppas voor hun huis en twee katten, in Victoria. Begin oktober nam ik intrek in een fijn huis aan de rand van Victoria, op steenworp afstand van de bossen en meren.Het luidde een tijd in van rust, bezinnen en mijn wortels uitzetten in deze prachtige plaats. Ik ging aan de slag als vrijwilliger bij een community center, waar ik twee ochtenden per week hielp met de speelgroep voor jonge ouders en hun kinderen. Wat was het heerlijk om na al die maanden weer ‘aan het werk’ te zijn met ouders en kinderen en wat werd er dankbaar gereageerd op mijn hulp. Al net zo welkom voelde ik me bij een outdoorgroep waar ik me bij aansloot. Want hoewel ik het alleen hiken en op pad gaan nog altijd heel fijn vond, had ik die voorgaande zomermaanden tijdens meerdaagse backpacktochten in de bergen ook gemerkt hoe leuk het is om met anderen die passie te delen. Nieuwe kennissen werden nieuwe vrienden en ik voelde me gesterkt in het besluit om Victoria als thuisbasis te kiezen. En dan die natuur. De herfst in al haar pracht, zowel in als rond Victoria.

Victoria Mount Douglas

Victoria Parliament Building fall downtown

Victoria View Royal Saanich Prospect Lake Road Farmstands

Sooke Hills trail Vancouver Island Trails

Victoria Thetis Lake Fall

Cowichan River Trail Vancouver Island Trails
Begin december kwam Ellen me bezoeken en wat was het bijzonder om mijn nieuwe omgeving te laten zien en mijn vrienden te introduceren. We verkenden Victoria dat heerlijk in kerstsfeer was en reisden samen naar het midden van het eiland. December is zo’n beetje de meest natte maand van het jaar op Vancouver Island, maar we mochten toch nog genieten van een paar mooie dagen voordat we midden december samen terug naar Nederland vlogen.

Victoria Parliament Building winter Christmas Lights

Kayaking Quadra Island

Englishman River Park Parksville Vancouver Island

Tofino Ucluelet Pacific Rim Vancouver Island Westcoast

Mount Washington Park Vancouver Island Winter

Feest met tranen

En toen kwam daar tussendoor op 5 december het allermooiste Sinterklaascadeau ooit: de bevestiging van de immigratiedienst van mijn permanente verblijfsvergunning! Tegen alle verwachtingen in, want een week eerder nog had ik gebeld om een statusupdate en kreeg ik te horen dat het besluit waarschijnlijk pas begin 2020 genomen zou worden. Met spoed liet ik de laatste documenten naar de Canadese Ambassade in Wenen versturen (ja, logica ontbreekt hier wederom), in de hoop dat zij mijn papieren op tijd naar Nederland zouden verzenden. Die papieren zou ik namelijk nodig hebben om Canada op 28 december in de kunnen reizen als nieuwe inwoner. En alsof het universum alles in werking had gezet om mijn plan te laten slagen, stond daar net voor de kerst een koerier met mijn confirmation of permanent residency. Het was gelukt, ik zou verhuizen naar Canada!

Kerst was een bijzondere tijd. Na bijna 9 maanden van dit jaar weg te zijn geweest, was het fijn om deze periode thuis door te brengen. Voor het eerst in drie jaar waren we als gezin weer samen deze feestdagen. Ik genoot van het thuis zijn, het afspreken met vriendinnen, het samenzijn met de mensen die me zo dierbaar zijn. Maar het was ook beladen, vervuld van emoties. Ik verkocht mijn laatste spullen die nog opgeslagen stonden op de zolder van mijn ouders. Boeken, keukenspullen, keukenapparatuur. In 2018 zorgvuldig ingepakt met het idee ‘als ik straks klaar ben met mijn reis, dan heb ik dit weer nodig als ik een nieuw huisje heb’. Niet wetende dat mijn nieuwe huisje niet in Nederland zou staan. Ik vulde nog één keer een grote koffer met persoonlijke spullen die ik wel mee naar Canada wilde nemen. Mijn mooiste reisschatten, boeken die ik echt niet wilde achterlaten, foto’s, brieven, kaarten. En toen alles eenmaal ingepakt klaarstond, was daar de laatste avond. Mama organiseerde een etentje met mijn liefste vriendinnen en omaatje. En daar kwamen de tranen, toen ik in de keuken stokbrood stond te snijden. Op de achtergrond geklets en gelach, van de mensen die ik niet mee kon nemen. Ik veegde ze weg, keerde terug aan tafel met een glimlach. Maar ik hield mezelf voor de gek natuurlijk, want toen ik eenmaal mijn oma en vriendinnen uit stond te zwaaien, en de volgende morgen mijn ouders, keerden ze in alle hevigheid terug. We omhelsden elkaar, knuffelden tot we niet meer konden, zeiden: tot van de zomer! Als we toen toch eens wisten wat 2020 ons zou brengen.

Hallo 2020

Op 28 december landde ik op Vancouver Airport als visitor en liep het gebouw uit als permanent resident van Canada. Ik nam de ferry terug naar Victoria dat in de afgelopen maanden al zo als thuis was gaan voelen. Hoewel er in die twee weken niets veranderd was, voelde alles anders. Ik kon een bankrekening openen, rijbewijs omruilen en mijn peperdure autoverzekering voor buitenlanders annuleren. Ik was niet meer de reiziger, ik was nu een inwoner. Ik haalde mijn gratis lidmaatschap bij de bibliotheek op en weet nog hoe een diep gevoel van ergens thuis zijn me overviel.

Victoria China Town winter snow Fisgard Street Downtown Vancouver Island Canada

Iets anders dat me overviel, was het aanbod dat ik kreeg toen ik na de jaarwisseling weer aan de slag ging als vrijwilliger bij mijn community centre. “We want to offer you a job.” Mijn teamleider had gehoord dat ik mijn verblijfsvergunning had gekregen en ik kreeg het aanbod om leiding te geven aan de ochtendprogramma’s voor ouders met 0 tot 5 jarigen. Hoewel het om een beperkt aantal uren ging en het van tijdelijke aard was, kon ik mijn geluk niet op dat ik al zo snel een baan had. Om de uren aan te vullen, ging ik als tijdelijke nanny aan de slag en zorgde ik 2 maanden voor een lief kereltje van vijf maanden. Ondertussen solliciteerde ik door, en al gauw toonde het school district van Victoria interesse. Ik kon direct aan de slag als educational assistant, maar mocht ook gebruik maken van het schakelprogramma dat ze een aantal weken later aanboden. Ik koos voor het laatste; een stoomcursus van 2 weken waarin ik de ins en outs van het Canadese onderwijssysteem te weten kwam en geïnspireerd werd door gastsprekers en mensen uit alle lagen van het district. Hoewel ik met mijn achtergrond op de lange termijn geen rol als onderwijsassistent ambieer, zag ik dit als een mooie gelegenheid om kennis te maken met het systeem en mijn netwerk in het district op te bouwen.

Met nu een vaste baan, hetzij op oproepbasis, in het vooruitzicht durfde ik het aan een eigen plekje te zoeken. Januari en Februari was ik prima doorgekomen als oppasser in 3 verschillende huizen, maar wat snakte ik naar vastigheid en het voorgoed uit kunnen pakken van mijn tassen. Ik koos voor een gedeeld huis; simpelweg omdat ik mezelf niet ergens in een duur appartementje zag zitten met een aanzienlijk lager inkomen. Bovendien zou ik in de zomermaanden geen salaris krijgen, maar zou de huur uiteraard wel doorlopen. Ik vond een sprookjesachtig huisje in een doodlopende straat met een grote tuin en moestuin, kippen en twee hartelijke dames die mij graag als huisgenoot wilden.

Home Sweet Home Jasmine Avenue Victoria

Ik had een nieuw thuis, een baan, ontdekte hoe fantastisch skiën is. En ik werd verliefd. Want eind januari gaf ik Tinder een kans en swipete ik naar rechts toen ik zijn stralende ogen zag. Een eerste etentje werd de week daarop samen wandelen en lunchen en werd gevolgd door een gebakje eten voor mijn verjaardag. En voor ik het wist, waren daar vlinders en een eerste kus. Een Dutchie en een Oostenrijker die elkaar vonden in Victoria. Het leven lachte me toe.

Veerkracht

En toen werd dat nieuwe virus in het verre China ineens een niet-meer-zo-ver-van-mijn-bed-show. In de tweede week van mijn schakeltraining begin maart werd er al voorzichtig gesproken over mogelijke sluiting van de scholen. Een week later was ik op bezoek bij Dan & Liz, toen de grenzen dicht gingen, alles niet-essentiele zaken dicht bleven en de scholen hun deuren gesloten hielden na de voorjaarsvakantie die eind maart eindigde. Wat nu? Ik gokte dat ouders die nu met hun kinderen thuis zaten, misschien wel hulp konden gebruiken bij het thuisonderwijs. Ik plaatste een advertentie op een facebookgroep en werd overstelpt met reacties. Ik had een videogesprek met twee families die beiden een essentieel beroep hebben. Vroeg in allerijl een business license aan en regelde mijn bedrijfsregistratie. En zo was ik de afgelopen 8 weken vijf dagen per week leerkracht aan huis van twee kinderen van 7 en 11 en drie jongens van 5, 8 en 13. Ondanks dat volgende week de scholen op vrijwillige basis beperkt weer open gaan, hebben de ouders aangegeven graag tot de zomervakantie door te gaan op deze manier.

Het is ontzettend fijn dat ik iets kan betekenen voor deze gezinnen én dat ik een stabiel inkomen heb. Maar om nu te zeggen dat dit mijn droombaan is…nee.  Deze kinderen horen op school, net zoals alle miljoenen alle kinderen in de wereld die nu thuiszitten dat horen. Ik geef ze les, ik ontlast te ouders, ik probeer ze iets waardevols mee te geven. Maar ik wil méér. Mijn talenten benutten. Mijn tanden in een pittige, nieuwe uitdaging zetten. En dat gaat nu nog even niet. Het is inspirerend om te zien hoe snel kinderen zich neerleggen bij een situatie, hoe ze zich aanpassen aan het nieuwe ‘normaal’. Daar heb ik toch wat meer moeite mee. Het zijn heftige weken geweest, waarin het even voelde alsof de vaste grond die ik net een beetje onder mijn voeten had, weer weg viel. Piekeren, peinzen, en ineens heel hard huilen omdat ik mijn ouders en familie en vriendinnen mis en niet weet wanneer ik ze weer kan zien.

Ik voel me hier thuis. Ik kan nog steeds tranen in mijn ogen krijgen als ik op een heldere dag die witte bergtoppen in de verte zie als ik langs de zee loop. Me diep gelukkig voelen als ik op zondag 7 uur lang in de beboste heuvels verdwijn voor een hike. Als ik ’s avonds de kippen opsluit in hun hok en ’s ochtends verse sla uit onze moestuin pluk. Als ik na mijn werk langs de zee loop, of nog even naar het bos tien minuutjes hier vandaan rijd. Het ritme, de ruimte, de mentaliteit; het klopt. Ik heb geen invloed op de omstandigheden om me heen, alleen op hoe ik zelf met de situatie om ga. Meedeinen op deze golven, vertrouwen hebben en vooral genieten van dat wat er wel is. De zomer staat om de hoek, binnen de eigen provincie mag er voorzichtig weer gereisd worden vanaf Juni. Dora gaat weer mee op avontuur; er valt nog zóveel te ontdekken. Ik ben dankbaar voor Vahid, die met zijn kalmte en warmte mee kan bewegen met mijn onrust. Voor het netwerk van vrienden dat ik hier in korte tijd heb opgebouwd en die er voor me zijn. Voor mijn geliefden thuis, die ondanks de afstand nog altijd heel veel steun bieden.

Ik ben er weer, en ik beloof dat ik nu niet weer een jaar zal wachten. Stay safe, lieve lezer. Tot gauw!

Sooke Waterfront

 

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

One Comment

  • Hannah

    Wauw, wat een verhaal Kelly! Met die mooie woorden aaneenrijgen toch aardig gelukt hoor 😉 Maar vooral, wat een práchtige belevenissen, superbe foto’s en zoveel avonturen die je nog te wachten staan. Wat was ik graag even langsgekomen nu, kennis maken met die liefde van je leven en jij met de mijne haha, lekker bijkletsen en even hiken rond je nieuwe woonplaats. Maar ja, ook ons reisje ging niet door 🙁 Des te fijner zulke goede berichten vanaf het eiland te ontvangen. Ben heel blij dat je je plekje gevonden hebt, je je thuis voelt en dat je er ook zo van geniet, ondanks de hobbels die er op je pad kwamen. Maar met jouw lach en kracht is Canada een mooie burger rijker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *