Mt Douglas Victoria sunset BC
Canada,  Life Lately,  persoonlijk

Life Lately

Life Lately. Het leek me wel een gepaste titel om eens terug te blikken op de afgelopen weken. Maanden, moet ik eigenlijk zeggen. Eind mei vertelde ik jullie over mijn korte reis naar Flores. De trip die maar weer eens bevestigde dat ik de juiste keuze gemaakt had om weer te gaan reizen. In de tijd die hierop volgde stond alles in het teken van die ingrijpende keuze om mijn huis te verkopen en mijn baan op te zeggen. Én de eerste bestemming voor die gedroomde reis werd gekozen en definitief geboekt. Inmiddels ben ik al ruim anderhalvemaand in mijn geliefde Canada en vond ik het hoog tijd om jullie even bij te praten…

Dag huisje, plantjes, beestjes…

De maandag na mijn terugkomst uit Indonesië kreeg ik de bevestiging dat mijn huis écht verkocht was; de financiering van de koper was rond. Daarmee werd het allemaal toch wel heel definitief. Ik bedoel, dat hele reizen is al lang niets nieuws meer de afgelopen vijf jaar. Maar dat flatje daar op de Eikenlaan was daarin wel een constante, een vaste basis. Hier ging ik samenwonen vol mooie visioenen over de toekomst. Hier ging ik na twee jaar alleen verder, met vallen en opstaan, een traan en een lach. Nieuwe dromen werden geboren, gepland, waargemaakt. Als ik thuis was, waren mijn gedachten alweer bij de volgende bestemming. Als ik op reis was, kon ik genieten van het vooruitzicht om thuis weer te nestelen. Met een kop thee op de bank of soezend in mijn hangmat. Etentjes met ouders, filmavondjes met vriendinnen. Dat was thuis.

En toch voelde ik geen enkele twijfel toen het eenmaal definitief verkocht was. Want hoewel ik het heerlijk vond om die thuisbasis te hebben, stond het mijn huidige verlangen om volledig vrij te zijn in de weg. Uiteindelijk is een huis niets meer dan vier muren en is thuis dat wat je erin stopt en met wie je er die mooie herinneringen maakt en deelt. In de 10 weken die ik had vanaf de definitieve verkoop ging ik drastisch te werk bij het voorbereiden van de verhuizing. Ik verkocht alle inboedel en heel veel kleding, boeken en accessoires. De rest gaf ik weg of bracht ik naar de kringloop. Echt persoonlijke spullen gingen in een aparte doos, net als mijn mooiste reisherinneringen die ik overal verzamelde. Ik bewaarde een kleine collectie keukenspullen, dat is immers iets dat niet verjaart en wat je bij een nieuw huis toch weer nodig hebt. En oké, ik deed echt niet ál mijn kleding weg. Handig, die vacuümzakken. De kleine jungle aan kamerplanten die ik door de jaren heen verzameld had, kregen onderdak bij Linda die zo nog ‘een beetje Kelly’ in huis had. En zo had ik alles daar in het tweede weekend van juli, terug weten te brengen tot pakweg 6 verhuisdozen. En een backpack, uiteraard.

Waar het afscheid nemen van spullen me geen moeite kostte, had ik al vanaf het moment dat ik mijn besluit had genomen buikpijn om mijn lieve poezenmeisjes Suzy en Noor. Na wat rondvragen in mijn kringen was wel duidelijk dat niemand op zoek was naar twee katten. Ik wist dat het moment zou komen dat ik echt actief op zoek zou moeten naar een nieuw huisje en had dat moment voor me uitgeschoven tot ergens na de reis naar Flores. En toen was daar Ellen die voorzichtig uitsprak dat zij ze eigenlijk liever ook niet ‘kwijt wilde’ en het eigenlijk maar een naar idee vond dat ze dan bij een vreemde terecht zouden komen. En zo geschiedde het; Suus en Noor verhuisden naar tante Ellen, de bofkonten! Toen ik net dakloos was en Ellen ‘even’ de vierdaagse liep, paste ik op ze in prachtig Delft. Ik ben nog altijd zo blij dat mijn meisjes een fijn huis hebben en ik ze gewoon nog kan zien wanneer ik in Nederland ben.

Oosterpoort Delft sunset
En op deze avond werd ik een beetje verliefd op Delft…

Dag werk…

Het kwam voor veel collega’s niet als een verrassing toen ik ergens in januari al aankondigde dat ik na dit schooljaar niet terug zou keren. Dat het dan ‘ineens’ zomervakantie is en het er gewoon echt opzit, voorzie je dan nog helemaal niet. Dit schooljaar is op z’n zachts gezegd nogal hectisch geweest. Iets met een elastiekje en de rek eruit. Ontwikkelingen in onderwijsland, het leerkrachtentekort dat enorm veel van iedereen vroeg. Het besef dat ik, los van mijn team en de kinderen en hun ouders waarmee ik werkte, niet meer deed waar ik écht gelukkig van word. Na de meivakantie ging ik zelf fulltime voor groep 7 en tezamen met het thuis alles in orde krijgen, waren het tropenweken. Maar het was niet alleen maar kommer en kwel. Ik had het geluk om met een fijne groep kinderen te werken die, ondanks dat ook zij moe waren, er heel graag iets van wilden maken die laatste weken. Ik werd onvoorstelbaar in het zonnetje gezet door collega’s tijdens een afscheidsavondje en in de laatste week door ouders en kinderen. Dankbaar en verlegen werd ik van alle lieve, warme, oprechte woorden. Het was goed zo…

Dag pap, mam, familie, vrienden

Anders dan eind 2015, toen mijn ouders een afscheidsfeestje geregeld hadden, hield ik het nu eenvoudig. Met mijn liefste vriendinnetjes ging ik één voor één lekker uit eten en de laatste dagen voor vertrek vertoefde ik heerlijk bij paps en mams op de camping waar ook familie nog even gezellig langs kwam. Het voelde ook niet als echt afscheid; ik ben begin november alweer even terug in Nederland. En dat brengt me bij…

Hallo Canada!

Want daar ben ik dan, terug in het land dat na die vele reizen de afgelopen jaren nog altijd op nummer 1 staat. Het enige land waar ik omgekeerde heimwee van kreeg. Dat toen ik weer thuis was, het liefst meteen weer terug wilde. Het was eigenlijk al meteen duidelijk, hier moest mijn reis beginnen. Omdat ik vrij lang moest wachten met het boeken van een ticket in verband met de definitieve verkoop en omdat ik middenin de zomerperiode wilde vertrekken, waren de ticketprijzen inmiddels sky high. Een enkeltje kostte me ongeveer evenveel als een retourtje. Hoewel ik me eigenlijk niet vast wilde leggen op een datum om terug te reizen, werd dat ‘m uiteindelijk toch. Met de gedachte dat het vanaf november toch te koud wordt en ik dan vast toe ben aan een warmere bestemming, boekte ik mijn terugvlucht voor 31 oktober. Dat betekent dat ik drie maanden de tijd heb om dit geweldige land nog beter te leren kennen.

WestJet flight over the Rocky Mountains

Weerzien

Vier jaar geleden werd ik niet alleen verliefd op Canada om de prachtige natuur, maar vooral ook om z’n mensen. De warme, oprechte, behulpzame mentaliteit is me zo bijgebleven en ik keek er dan ook enorm naar uit om wat oude bekenden op te zoeken. Ik ging weer terug naar Libby in Parksville, met haar heerlijke boerderijtje en dieren. We kletsten bij, maakten wandelingen, gingen buitenrijden met de paarden, kookten samen en kletsten nog meer. Heel fijn om na alle hectiek van voorgaande weken hier gewoon even op te gaan in het ritme van vroeg opstaan, samen werken in de stal en daarna genieten van de natuur en lekker eten.

Errington horse farm

Englishman River Park Forest

Englishman River Park forest Vancouver Island

trail ride Parksville Errington horses

Hornby Island BC

Een tweede bijzonder weerzien is met Liz en Dan en hun twee meiden Kathleen en Sarah. Ik ontmoette hen tijdens mijn vorige reis in Tofino, sliep vervolgens een nachtje bij hun in Kamloops en daar kwamen we erachter dat we tegelijkertijd in Jasper zouden zijn. In 2015 zouden we elkaar in België treffen, maar helaas werd Liz ernstig ziek. Door de jaren heen hebben we contact gehouden en eindelijk was nu het moment daar. Wat is het bijzonder als je iemand vier jaar niet gezien hebt, maar het voelt alsof je niet weg geweest bent. De klik was er meteen weer en we raakten niet uitgepraat. Liz en ik gingen samen naar Sunpeaks, het wintersportgebied bij Kamloops en maakten prachtige wandelingen. ’s Avonds warmden we onze voeten bij de haard onder het genot van een wijntje en mooie gesprekken. Zó fijn om een ‘home away from home’ te hebben hier.

foggy Sun Peaks Kamloops

Sun Peaks wildflowers

Sun Peak Forest

Nieuwe ontmoetingen

Op Vancouver Island ging ik vanaf Libby een paar dagen naar Cumberland. Ik leerde er Hannah kennen, een fellow Dutchie, waarmee ik de bergen op en af croste op een mountainbike. In het hostel leerde ik Paul en Craig kennen, een tweeling uit Winnipeg. We gingen uit eten, naar de pub, naar Mount Washington en hadden vooral heel veel lol. Deze broers hadden me al snel overtuigd dat ik écht bij hun langs moest komen in Winnipeg. Aangezien ik toch van west naar oost reis, zegde ik hen toe om ze in oktober weer te ontmoeten. Wordt vervolgd dus!

cumberland village Vancouver Island

Mountain biking Cumberland Vancouver Island

mountain biking Cumberland BC Vancouver Island

Mount Washington Vancouver Island Strathcona

In Victoria, in het zuiden van Vancouver Island, couchsurfte ik bij Michèl, een oorlogsveteraan.We deden wat wandelingen met zijn schattige labradorpup Chewy en hij nam me mee op zijn Harley Davidson naar de mooiste plekjes rond Victoria. Zó leuk om de omgeving door de ogen van een local te zien, ik hou echt van Couchsurfing om die reden!

Goldstream Falls Victoria Sooke Vancouver Island

Victoria Vancouver Island BC Canada

Matheson Lake Vancouver Island

In de week die ik bij Liz en Dan doorbracht in Kamloops, werd ik uitgenodigd door Liz haar ouders om mee te gaan op hun wekelijkse wandeling. Iedere dinsdag komt een groep senioren van tussen de 70 en 90 jaar bijeen om een wandeling te maken en daarna bij iemand thuis nog wat te drinken. Ze noemen zich de Walkie Talkies, hilarisch, niet? Ik werd als jonge blom tussen zo’n 20 oldies met open armen ontvangen en iedereen wilde even met me kletsen. Ik was echt ontroerd door alle verhalen; zo’n 80% van de mensen is van origine niet Canadees, maar geëmigreerd in hun twintiger of dertiger jaren. Ze vormen al meer dan 15 jaar een hechte groep die eigenlijk ontstond toen iedereen met pensioen ging. De behoefte om nog lekker buiten te zijn en actief te blijven en dit te delen met anderen. Inmiddels heeft iedereen te maken met de verliezen die horen bij het ouders worden. Meerderen vertelden me dat deze gemeenschap er echt voor heeft gezorgd dat ze niet eenzaam zijn geworden; iedereen let op elkaar en sleept elkaar erdoorheen. Heel inspirerend en hartverwarmend!

Walkie Talkies

Voor alles is een eerste keer

Ik heb inmiddels al heel wat grenzen verlegd tijdens mijn reizen en ook deze reis vormt daarop geen uitzondering. Dé manier om Canada echt te ervaren is natuurlijk ’s avonds je tentje ergens opzetten middenin de natuur. Om te bekijken of ik dit echt wel zag zitten, leenden Dan en Liz me hun kampeerspullen en trok ik erop uit met Liz haar auto. De eerste nacht sliep ik weer in het appartementje van haar ouders op Sun Peaks. De volgende dag reed ik via onverharde backroads naar Wells Gray Provincial Park.

Clearwater Lake Wells Gray BC

Op nog geen 100m van de wild ruisende Clear Water River zette ik mijn tentje op. Ik dook in het meer, ging daarna een stuk wandelen en kroop ’s avonds moe maar voldaan in mijn dikke slaapzak. En toen ik ’s ochtends, met het slaap in m’n ogen, de zonnestralen tussen de bomen door zag piepen terwijl ik mijn handen warmde aan een vers gezette kop koffie, wist ik dat dít was waar ik naar op zoek was. Rust, vrijheid, natuur.

Clearwater River Wells Gray

Clearwater River Wells Gray

Wells Gray falls Clearwater River campground

En verder…

Inmiddels ben ik alweer terug van een geweldige roadtrip van drie weken door British Columbia en Alberta met een huurauto. Helaas gaat BC gebukt onder enorme bosbranden, de noodtoestand werd begin augustus uitgeroepen en duizenden mensen zijn al geëvacueerd. Nadat ik terug kwam uit Wells Gray werd de situatie steeds slechter, met een waarschuwing voor luchtverontreiniging door de dikke deken van rook. Er woedden op het hoogtepunt meer dan 550 branden en doordat het nauwelijks geregend heeft, is de verwachting dat dit nog wel tot eind september aanhoudt. Allereerst natuurlijk verschrikkelijk voor de mensen die erdoor getroffen zijn, zeker nadat vorig jaar ook al hele gemeenschappen verwoest zijn door branden. Hoewel bosbranden hier heel normaal en zelfs nodig zijn voor de condities van de bossen, zien ze hier echt een toename van het aantal extreme brandhaarden. Ook hier is de klimaatverandering duidelijk merkbaar…

Smoke wildfires BC

Gelukkig werken ze hier met een uitstekend waarschuwingssysteem en wist ik precies waar ik wel en iet moest zijn. De rook nam in de tweede week van mijn roadtrip af na een regenbui, dat maakte het voor mij in ieder geval makkelijker om weer lekker te hiken en buiten te zijn. Inmiddels zit mijn eerste maand er al op en wacht er nog veel meer moois. Ik heb nog ontelbaar veel te vertellen over de afgelopen drie weken, maar die houden jullie tegoed. Ik heb nog 1,5 maand voor de boeg en er wacht nog zóveel moois op me. Life has been good, lately…

Sun Peaks wildflowers

 

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *