Squamish Howe Sound Chief view British Columbia
Geen categorie

Over alleen zijn en eenzaamheid

De keren dat ik ergens alleen uit lunchen of dineren ging, zijn inmiddels ontelbaar. Maar alleen naar een wijnproeverij, dat was een nieuwe ervaring. Het voelt als iets dat je samen moet doen. Elkaar goedkeurend aankijken met een ‘oh ja, lekker vol deze’ of een ‘nee hè, toch wat te zoet’. Maar ik ben hier in dé wijnstreek van Canada, de Okanagan. Alleen, maar vastbesloten om een goede fles wijn te bemachtigen om vanavond te ontkurken. Enigszins gespannen sla ik rechtsaf en rijd stapvoets over het pad tussen de wijnranken door. Ik word warm welkom geheten door een vrolijke man die meteen ter zake komt: ‘So you wanna taste some wine?’ Hij tovert vier flessen tevoorschijn en begint enthousiast te vertellen over de namen die hij gekozen heeft en de druiven die zijn gebruikt. Ik vraag hem slechts een klein bodempje in te schenken, ik moet zo nog doorrijden naar mijn slaapplek. Hij vraagt me waar ik vandaan kom en steekt zijn verbazing niet onder stoelen of banken. ‘So you’re traveling all by yourself? For two months already? Wow, I’m amazed. Don’t you ever feel lonely?’ 

Ik glimlach en leg hem uit dat alleen reizen er vaak voor zorgt dat je makkelijk contact maakt met anderen. En dat het hebben van een leuk gesprek met een local soms al het verschil maakt op een dag. Ik voeg eraan toe dat alleen reizen er ook voor zorgt dat ik nu in ieder geval die fles wijn niet hoef te delen. Hij buldert van het lachen. We keuvelen over de streek, de geur van de wijnen, de afdronk, prijzen die hij met zijn wijnen heeft gewonnen. Als ik met mijn fles rode wijn in de auto stap, bedenk ik me dat dat alleen wijnproeven best meeviel. Eigenlijk best heel leuk en gezellig was. En terwijl ik ‘s avonds de fles open trek, weet ik dat ik eindelijk weer woorden heb om met jullie te delen.

sunset Oliver British Columbia

Want al dagen, misschien zelfs weken, heb ik de behoefte om te schrijven. Toch lijkt er maar weinig uit mijn vingers te komen. Bovendien wil ik, nu het weer dat nog toelaat, vooral veel buiten zijn. De tijd om achter mijn laptop te kruipen komt wel weer. Ik heb nog een schat aan verhalen over mijn road trip door West-Canada, over ontmoetingen met beren, over kamperen in de vrieskou. Ik ga ze jullie vertellen, echt waar. Maar eerst een persoonlijker verhaal dat ik ook wil delen. Juist nu ik hier zit; alleen in een kleine houten cabin in de bergen. Zonder internet, zonder direct contact met anderen. En na die bovenstaande vraag die me enkele dagen geleden gesteld werd. Voel je je nooit eenzaam?

Squamish Howe Sound Chief view British Columbia

Het verschil tussen eenzaam en alleen

Terwijl ik begin te typen, merk ik dat ik zoek naar de juiste woorden. Grappig, dat het me totaal geen moeite kost om mijn dagelijkse beslommeringen op papier te zetten. Mijn observaties van het dagelijkse leven op een bestemming, mijn avonturen, onhandige acties. Maar iets persoonlijks als het thema eenzaamheid en alleen zijn, dat vraagt om de juiste formuleringen. Wat deel ik wel, wat niet? Het staat daar straks toch maar mooi leesbaar te zijn voor iedereen die 1. De beschikking heeft over internet (driekwart van de wereldbevolking) 2. Nederlands kan lezen (een aanzienlijk kleiner deel van de wereldbevolking). Maar omdat we als mensen allemaal, niemand uitgezonderd, sociale wezens zijn met behoefte aan contact, geloof ik dat het goed is om juist onze verhalen te delen over dit onderwerp.

Wanneer mensen mij vragen of ik me wel eens eenzaam, lonely, voel, bedoelen ze vaak: vind je het niet vervelend om dit in je eentje te doen? Niet iedereen kan zich voorstellen dat ik er écht van geniet om alleen dingen te ondernemen. Ik heb dit moeten leren en nee, dat gebeurde niet van de één op de andere dag. Toen ik in 2012 mijn relatie na vijf jaar verbrak, moest ik met vallen en opstaan leren om alleen te zijn. Op sommige van die momenten was ik alleen, maar niet eenzaam. Ik had een geweldig vangnet aan mijn ouders, vriendinnen, broertje en familie die me geen moment uit het oog verloren en met wie ik met verbonden voelde. Als ik na een rotdag op mijn werk alleen thuis kwam, wist ik dat ik altijd kon bellen. En toen ik mijn allereerste reis ging plannen, leefden vriendinnen met me mee alsof ze zelf mee gingen. Maar ik stond ook wel eens in een overvolle zaal op een bruiloft met ruim honderd man om me heen en toch het gevoel dat ik alleen op de wereld was. Er was geen verbinding, op dat moment was iedereen even drukker met zichzelf of met elkaar. Alleen zijn en eenzaam zijn, een wereld van verschil.

Goat Morocco mountains Rif Chefchaouen

Alleen leren zijn

Om terug te komen op het dingen alleen doen: een enorme stap hierin was mijn eerste verre reis. Tranen brandden achter mijn ogen toen ik daar op de luchthaven eenmaal door de poortjes liep en ik nog één keer naar mijn ouders zwaaide. Daar ging ik dan, acht maanden na mijn break-up alleen naar Thailand voor een maand. Met littekens op mijn hart die nog maar net aan het helen waren. Angst om totaal geen aansluiting te vinden, om écht alleen te zijn. Om bevestigd te krijgen dat ik inderdaad niet heel sociaal was en saai. Want dat waren de stemmen in mijn hoofd die dat soms tegen me fluisterden. Ik weet dat sommigen die mij kennen, verbaasd zullen zijn dat ik dit over mezelf dacht. Maar hebben we niet allemaal die innerlijke criticus die keihard en veroordelend kan zijn? Ik wel, in ieder geval.

Niets van dat werd waarheid daar ik het verre oosten. Ik ontdekte dat bijna iedere reiziger, net als ik, open stond voor contact. En dat we iets gemeen hadden; die drang om het onbekende te zien, te reizen, te ontmoeten, te ontdekken. Ik kwam terug als een ander mens. Met absoluut nog steeds verdriet om een toekomst die ik me anders had voorgesteld, onzekerheid en de nodige hobbels te overwinnen, maar een vriendschap die in de daaropvolgende jaren alleen maar sterker zou worden: die met mezelf. Ik leerde steeds meer om mezelf die leuke dingen te gunnen en de gedachte aan wat een ander ervan zou vinden, los te laten. Ik wil graag reizen, ik heb geen partner of reismaatje om dat mee te doen, dus dan doe ik het toch alleen? Ik kwam terecht in een soort opwaartse spiraal waarin ik steeds meer dingen alleen durfde en dus ook deed, waardoor ik vervolgens nog meer ging durven en doen.

Thailand tuk tuk Kanchanaburi
Tijdens mijn eerste reis in 2013.

Niet alleen door die vele reizen die ik daarna maakte maar ook door coaching, mijn opleidingen en, hoe cliché ook, ouder worden, ontdekte ik dat ik veel energie haal uit alleen zijn. Waar anderen misschien opbloeien in groepen, vind ik het heerlijk om even geen rekening te hoeven houden met iemand anders dan mezelf. Ik vind het heerlijk om uren te fotograferen zonder dat iemand op mij moet wachten. Ik kan genieten van een wandeling alleen, zonder een gesprek te hoeven voeren. Een filmavondje voor mezelf organiseren met kaarsjes aan en toastjes op tafel. Inmiddels kan ik ook alleen uit eten gaan heel fijn vinden; een goed boek mee of simpelweg bewust genieten van wat ik eet. Dat betekent niet dat ik niet ook intens kan genieten van gezelschap. Integendeel; ik bloei op van uren theeleuten met een vriendin, onverwachts lunchen met mijn moeder, lang natafelen met familie, in gesprek raken met een vreemde tijdens mijn reizen. Het kernwoord hierin is voor mij ‘aandacht’. Zet mij niet neer in een grote groep waarin ik mijn aandacht moet verdelen, daar loop ik op leeg. Met aandacht met iemand in gesprek of samen iets doen, dan ben ik op mijn best. Mét daarna weer voldoende tijd om even op mezelf te zijn om op te laden.

Bromo Java Indonesia

Over alleen reizen

Zoals eerder gezegd ging het genieten van alleen zijn echt niet vanzelf, er zijn heel wat momenten geweest dat ik me anders voelde. Een uitzondering, omdat ik nog steeds geen nieuwe relatie had. Nog steeds gevoelig voor wat anderen ervan zouden vinden dat ik dingen alleen ondernam. En ook eenzaam, omdat ik ze alleen moest ondernemen. Maar door de jaren heen heb ik inmiddels zo geleerd om in mijn eigen gezelschap ergens van te genieten, dat die momenten zeldzaam zijn. Bijzonder genoeg kwamen die gevoelens van eenzaamheid vaker thuis voor dan op reis. Juist als ik alleen op reis ben, ga ik zo op in het onbekende, in nieuwe ontmoetingen en ervaringen, dat ik weinig eenzaamheid ervaar.

Bali Cooking Class

Oh er zit echt wel eens een dag bij dat ik m’n draai niet kan vinden op reis. Ik had het anderhalve week geleden in een overvol hostel. Mensen die elkaar al kenden omdat ze in die regio werkten en weinig behoefte leken te hebben aan interactie met anderen. Fransen en Duitsers die elkaar opzoeken en vervolgens in hun eigen taalbubbel zitten. Zelfs een groot deel van het personeel was stug en niet heel sociaal. Ik bedoel, als ik goedemorgen zeg, is het een kleine moeite om gedag terug te zeggen, toch? En waar ik normaal dan mijn schouders op kan halen en denk: oké, dan niet, zijn er ook heus momenten waarop dat me wel raakt. In zo’n situatie mag ik van mezelf ook even in die eenzaamheid zwelgen. Even bellen met een goede vriendin, even mopperen in de gezins-app. En vervolgens mezelf ook weer bij elkaar rapen. Hup, de natuur in, buiten zijn is altijd goed. Of gewoon even koffie gaan drinken, uiteraard met een groot stuk taart erbij. Echt waar,  vaak was dat wat nodig was om mezelf weer een gezegend mens te voelen dat ik op reis was. En vaak was dat ook het moment waarop ik ineens weer een mooie ontmoeting had en dat gevoel van eenzaamheid weer smolt als sneeuw voor de zon.

Tainan temple Taiwan

De enige langer durende eenzaamheid die ik voelde, was in Taiwan, waar ik dagenlang geen enkele andere reiziger zag en niemand van de lokale bevolking Engels sprak. Op dat moment was ik intens blij met de mogelijkheden van internet om in ieder geval met het thuisfront contact te kunnen hebben en op die manier de leegte een beetje te vullen. En eerlijk is eerlijk; het ís tegenwoordig ook heel makkelijk om contact met thuis te blijven houden. Niets vervangt die echte knuffel, aanraking, elkaar in de ogen kijken tijdens een gesprek. Maar het feit dat ik zo makkelijk met thuis verbonden kan blijven, even kan bellen of appen, maakt het reizen voor mij wel vol te houden. Ik vind het belangrijk om die verbinding met thuis niet te verliezen en internet is daar simpelweg gewoon een heel fijn hulpmiddel bij.

Wat alleen reizen zo mooi maakt, is dat ik me volledig kan focussen op mezelf en de nieuwe omgeving die ik ga verkennen. In heel veel gevallen heeft dat de reizen die ik heb gemaakt, zo uniek en bijzonder gemaakt. Ik kreeg hulp uit onverwachte hoek, leerde nieuwe mensen kennen, werd uitgenodigd op bijzondere plekken. Ik ben er vrij zeker van dat wanneer ik met iemand samen had gereisd, dat anders zou zijn gegaan. Zeker als alleenreizende vrouw heb ik me zo vaak bevoorrecht gevoeld om een inkijkje in levens te mogen krijgen van de mensen ter plekke. Bovendien is het hartverwarmend om te ervaren dat de local je vaak graag willen helpen, op je letten en voor je willen zorgen als je alleen reist.

meeting locals backpacking traveling solo travel female

Als ik een echte keerzijde aan het alleen zijn en alleen reizen moet noemen, is dat ik het soms mis om die unieke momenten fysiek te ervaren. Ik weet dat velen meegenieten via mijn foto’s en verhalen, maar er gaat soms niets boven dat moment samen met iemand delen en jaren later nog terughalen als iets je aan dat moment herinnert. Een ander nadeel aan de vrijheid die alleen reizen met zich meebrengt, is dat je iedere keer zelf die keuzes moet maken. Nog een dag blijven of toch doorreizen? Dit keer een hostel of toch een AirBnB? Soms kan ik die afweging wel samen maken, als ik even optrek met iemand ik leer kennen. Dan is het fijn om dat samen te regelen of iets even uit handen te geven. En laten we de, geen reiziger onbekende, medische toestanden niet vergeten. Als ik weer eens hondsberoerd boven een goor hurktoilet hang met een bellybug en ik te beroerd ben om medicijnen te gaan halen, dank ik de goden in de hemel dat een lieve medereiziger dat voor me doet. Zoals ik dat ook voor de ander gedaan heb. Travel karma, noemen we dat.

Tot slot

Nu zit ik hier, met mijn glas rode wijn in een hutje in de bergen, en zijn de woorden alsnog vanzelf gekomen. Even geen spannend reisverhaal, maar een wat persoonlijker inkijkje in mijn gedachten en gevoelens. Los van het hele reizen, weet ik dat eenzaamheid een probleem is dat zich in alle lagen en leeftijden van de bevolking voordoet. Ik weet dat ouderen soms in een week tijd maar een paar gesprekjes van een enkele minuten voeren. Dat jongeren met honderden facebookvrienden zich heel ongezien voelen en geen verbinding ervaren. Dat eenpersoonshuishoudens steeds normaler worden, en dat die variëren van heel gelukkige singles tot zeer ongelukkige alleenstaanden en alles daartussenin. Ik weet dat er relaties en huwelijken zijn waarin mensen samen zijn, maar zich toch alleen op de wereld voelen. Dat er ieder weekend mensen in overvolle kroegen staan met een groep vrienden, maar gevoelsmatig eenzaam schreeuwende in de woestijn zijn.

In de eerste wens ik het iedereen om zo min mogelijk eenzaamheid te ervaren. Ik gun het iedereen om te leren alleen te zijn en te genieten van je eigen gezelschap. Niet dat je nu in het eerste vliegtuig moet stappen en de wereld rond moet reizen. Nee, ik gun het iedereen om te leren vertrouwen op jezelf en uit te zoeken wat JIJ nodig hebt, even los van wat andere verwachten of nodig hebben. Ga alleen die cursus doen waar je niemand zo gek voor krijgt. Of naar die film in de bioscoop die je zo graag wilt zien. En doe het ook vooral niet als je daar geen behoefte aan hebt. Maar laat je nooit tegenhouden door het idee dat het niet hoort, dat je dat samen moet doen. En tegelijkertijd juich ik het toe om anderen op te zoeken, contact te maken, als dat is waar je behoefte aan hebt. Ik wens iedereen dat vertrouwen toe om hardop te zeggen; ik heb veel en vaak mensen om me heen nodig om me fijn te voelen. Niets is raar of anders en het is tijd dat we ze ook niet meer als zodanig benoemen. Er zijn geen ‘loners’ of ‘aandachtsvragers’. We zijn allemaal mensen met andere behoeften en manieren om die te vervullen.

Ik geloof dat eenzaamheid een serieus probleem is van onze huidige maatschappij en dat we dat alleen kunnen bestrijden door écht contact te maken. Zeg gedag tegen de persoon achter de kassa, bedank de buschauffeur als je uitstapt, glimlach naar degene die naast je komt zitten in de metro, stel eens een oprechte vraag of maak een compliment. Ik maak me er zelf ook wel eens schuldig aan; dat ik me verstop in mijn boek of word verleid door mijn telefoon met haar social media. Maar ik weet ook dat, juist op dagen dat ik veel alleen ben, mijn dag niet meer stuk kan als iemand even een praatje met me maakt of ik zelf een gesprek aanknoop. Alleen, maar niet eenzaam. Daar proost ik op…

 

Winery Oliver Okanagan

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

7 Comments

  • Eelke

    Ha Kelly,

    Wat bijzonder om dit verhaal te lezen. Super mooi beschreven.
    En ik weet het nog goed…. Jouw eerste reis in Thailand.
    En dat die eerste reis dit allemaal heeft veroorzaakt.
    Wat ben je toch geweldige avonturen aan het beleven en wat zie je toch veel van de wereld.
    Alleen maar niet eenzaam!!

    Zo af en toe volg ik je nog en nu net dit verhaal!
    Liefs Eelke

    • Kelly

      Dankjewel lieve Eelke!
      Wat een bijzondere reis was dat hè, ik vind het ook zo mooi hoe het leven zich daarna voor jou ontvouwen heeft, met een lieve man en prachtige dochter! Leuk dat je uitgerekend dit verhaal las, ik heb nog altijd warme herinneringen aan de tijd die we daar hadden!
      Veel liefs terug!

  • Monique

    Wat heb je dit weer prachtig geschreven. Een persoonlijk en echt “Kelly” verhaal, heerlijk. Lieverd geniet nog van alles wat op je pad komt xxx

  • Dieter

    Hey Kelly,

    Wat een fascinerend verhaal! Top wat jij doet
    Herken mezelf er een beetje in alleen maar niet eenzaam betrap mezelf soms ook erop dat ik me afsluit maar ben maybe gewoon wat een loner.

    Keep on going!

    • Kelly - The Untold Story Project

      Hoi Dieter, dankjewel voor je leuke reactie! Bijzonder dat je het herkent, ik hoop dat je er iets aan hebt en dat je niet het gevoel hebt ‘anders’ te zijn doordat je je afsluit. We zijn allemaal anders en als dat iets is waar jij je goed bij voelt…lekker van genieten! Liefs Kelly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *