Canada,  reizen

Valleys deep, mountains high

Bergen. Al van jongs af ben ik door ze gefascineerd. Als kind zat ik ademloos vanaf de achterbank naar de Alpen te staren, leefde ik op als we ergens een stoeltjeslift ontdekten en ook toen ik oud genoeg was om zelf op reis te gaan, bleven de bergen terugkomen in mijn bestemmingen. De reden waarom Canada bovenaan mijn wishlist stond, is dan ook de aanwezigheid van bergen. Heel veel bergen.


Nu heb ik afgelopen 4 weken al redelijk wat bergen gezien en zelfs 1 beklommen, maar het letterlijke hoogtepunt van mijn reis zou toch gevormd worden door mijn bezoek aan de Rocky Mountains. Na 4 weken schitterend weer, schrok ik even van de slechte vooruitzichten en het beperkte zicht in Banff, mijn eerste stop voor 1 nacht.

De volgende ochtend haalde ik mijn huurauto op en daarna Jess en Beck, 2 Australische meiden die met mij mee wilden rijden. Ideaal, zo had ik gezelschap, waren zij niet veroordeeld tot de bus en konden we de kosten delen. Onze eerste stop werd gevormd door Lake Moraine, het minder druk bezochte zusje van Lake Louise. Hoewel ook hier busladingen Aziatische toeristen uitstapten, konden we in relatieve rust een prachtige wandeling langs het meer maken. Zelfs zonder blauwe lucht en zonnetje waren de bergen, het groenblauwe water en de gletsjers prachtig!

We vervolgden onze weg over de Icefields Parkway, een weg die zich bijna 300km een weg door het ongerepte landschap baant. In totaal deden we zo’n 6 uur over de totale rit naar Jasper omdat om we ons na iedere bocht weer vergaapten aan de geweldige uitzichten en we wilden stoppen op de vele ‘pull outs’, een soort parkeerplaatsen met mooi uitzicht.

Tegen de voorspellingen in piepte het zonnetje steeds vaker door het wolkendek en uiteindelijk konden we zelfs bij redelijk blauwe lucht de Colombia Icefields bekijken. Dit enorme pakket van ijs bestaat onder meer uit de Athabasca Glacier die we van dichtbij bekeken. Hoewel het nog steeds een enorme gletsjer is, schrok ik van de bordjes die aangaven waar de gletsjers decennia geleden nog eindigde. Grote kans dat hij over 50 jaar niet meer bestaat…

Op ons laatste stukje naar Jasper zag ik ineens iets zwarts de weg oversteken. ‘Een hond? Nee ’t is groter, het lijkt wel een hyena zoals het loopt…’ schoot door mijn hoofd. Toen die onbezonnen gedachte mijn geografische en biologische hersenafdeling bereikt had, drong tot me door dat in Canada natuurlijk geen hyenas leven en brulde ik: A bear! It’s a bear! Voor een foto waren we uiteraard te laat, maar wat waren wij blij met ons eerste gespotte dier. Later die week zag ik een wolf en werd ik haast omver gelopen door een kudde Elks tijdens een avondwandeling bij een meer. Een verder zag ik, minder spannend maar wel schattig, veel eekhoorntjes en chipmunks.

In Jasper bezocht ik de volgende dag Liz, Dan en de meiden die slechts 10 minuten bij mijn hostel vandaan met hun vouwwagen in het National Park kampeerden. We maakten die dag 2 hikes, door Maligne Canyon, een door water uitgeslepen ravijn, en een berg op die uitzicht bood op Patricia en Pyramid Lake. ’s Avonds at ik gezellig mee en zaten we bij het kampvuur. Ik ging de uitdaging aan om de perfecte goudbruine marshmallow te roosteren (waarvoor ik glansrijk slaagde!) en kreeg een echte Canadese lekkernij, een banana boat. De schil wordt in de lengte ingesneden, volgestopt met stukjes chocola en marshmallows en daarna met aluminiumfolie in het vuur gelegd. Ik blijf het zeggen, maar dit soort ervaringen maken mijn reis uniek.

De volgende dag ging ik met Jess en Beck op pad en deden een wandeling van 13km door de Valley of the Five Lakes. Ieder meertje had een andere kleur en op wat verdwaalde druppels na, liepen we constant in het zonnetje. Zo bleek het weerbericht iedere dag beter uit te vallen dan voorspeld.

Dat ging ook ook op voor woensdag, toen ik 80km oostelijker vlakbij Hinton een echte droom waar ging maken: een paardrijtocht door de bergen maken. De keuzes om voor een minder commerciële en verder gelegen stal te gaan bleek de juists, met slechts 5 ruiters en tot in de puntjes verzorgde en getrainde paarden maakte ik de mooiste rit ooit. We begonnen aan de oevers van de rivier en stegen in 2 uur tot boven de boomgrens, vanwaar je weids uitzicht had over de vallei en echte toppen in de verte. Mijn paard Pall was een gevoelige en zeer behendige Quarter Horse en ik vertrouwde hem gelukkig blind als we langs een stijle klif reden of bija verticaal moesten stijgen of dalen. Een onvergetelijke ervaring rijker!

Op donderdagochtend ging ik nog even gedag zeggen bij de Ewards, waar Liz nog heerlijk pannenkoeken voor me bakte. In korte tijd had ik met dit gezin echt een wederzijdse klik en we hebben dan ook echt afgesproken om contact te houden. Mij werd op het hart gedrukt dat ik altijd welkom ben en dat ze hopen dat mijn pad het hunne nog eens kruist. Die middag reed ik met Valerie en Julia uit Quebec terug naar een druilerig en koud Banff, onderweg uiteraard weer genietend van het uitzicht. Met slechts 8 graden en constant regen zag ik vrijdag maar 1 optie: naar de Hot Springs! Mijn kamergenote Rhiannon uit Australië kwam ik in de bus tegen en samen genoten we van het heerlijk warme water uit de bronnen in de bergen. Die middag struinde ik door de winkeltjes, bracht uren lezend door in de bibliotheek en ’s avonds ging ik met Rhiannon uit eten. Zo was mijn week in de Rockies alweer voorbij en liet ik zaterdagmiddag de, nog altijd in wolken gehulde, pieken rond Banff achter me. Rijdend door het laagland, het begin van de lange prairies, zag ik de skyline van Calgary naderen en kwam voor mijn gevoel een einde aan mijn avontuur. Hoe ik diezelfde avond nog een berg te verzetten had, zal ik in mijn volgende blog haarfijn uitleggen…

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

No Comments

  • linsey

    Wauw!!! Een prachtige ervaring ligt nu inmiddels weer achter je. En ben je gelukkig weer heel dichtbij. Maar wat zal jij met een waanzinnig trots en stoer gevoel op deze reis terugkijken. Je bent een kanjer en ik trots dat ik me jouw vriendinnetje mag noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *