Vietnam Ninh Binh Trang An Tam Coc
Geen categorie

Vietnam

Hé, hallo, daar ben ik weer. Vanuit Nederland. Al een poosje, eigenlijk. Zoals ik eerder schreef, besloot ik ergens in februari in Laos dat ik eerder terug zou keren om me volledig te gaan richten op mijn vertrek naar Canada. Ik vloog eind maart terug, ging de week daarop weer fulltime aan het werk. Voor je het weet, ben je bijna anderhalve maand verder en lijkt die tijd in Azië alweer een lifetime geleden. Het lijkt onvermijdelijk; als ik eenmaal weer voet op Nederlandse bodem heb gezet, verdwijnt de tijd en zin om te schrijven een beetje. Terwijl ik nog lang niet uitverteld ben en nog genoeg untold stories heb. Vandaag, op de laatste dag van mijn meivakantie, besloot ik er echt voor te gaan zitten. Terug in de tijd; dat gevoel terughalen van de laatste maand van deze trip naar Zuidoost Azië. Want oh, wat was Vietnam bijzonder…

Mijn entree in Vietnam is er één die de boeken in gaat als ‘niet voor herhaling vatbaar’. Tegen het einde mijn vlucht van Luang Prabang naar Hanoi krijg ik plotseling last van een allergische reactie. Wat begint met een jeukende keel, tong, lippen en ogen, eindigt met toch wel heftige ademhalingsmoeilijkheden bij aankomst in het hostel en een gezicht dat nog het meeste weg heeft van een kogelvis. Een hooikoortstablet haalt weinig uit en ik bel mijn reisverzekering. De verpleegkundige aan de lijn neemt geen risico; nu naar een ziekenhuis! Mijn hostel regelt een taxi en hoewel ik naar een General International Hospital word gebracht, spreekt niemand Engels. De dokter is geïrriteerd dat ze wakker is gemaakt en met veel moeite lukt het een verpleegkundige met Google Translate mijn verhaal te vertalen. Daar lig ik dan op vrijdagnacht naar het plafond van een verder verlaten eerste hulp te staren terwijl ik wacht op de uitslagen van mijn longfoto’s en bloedonderzoeken. De dokter is weer gaan slapen, de verpleging kijkt Youtubefilmpjes en luistert K-Pop. Inmiddels gaat ademhalen beter en hoewel ik nog altijd geen idee heb wat dit getriggerd kan hebben, geloof ik dat het ergste achter de rug is. Rond 3 uur ’s nachts word ik met een waslijst aan medicijnen die ik de volgende dag moet halen weggestuurd. Welkom in Vietnam!

Hanoi Old Quarter streets

Gelukkig herken ik na 24 uur mijn eigen spiegelbeeld weer enigszins en kan ik Hanoi gaan verkennen. Mijn hostel verruil ik voor een kleiner hotelletje in het oude centrum van de stad en dit blijkt een prima plek om op ontdekkingstocht te gaan. Na landelijk, rustig en soms zelfs traag Laos is dit een soort klap in in mijn gezicht. Hanoi bruist, leeft, gonst. O-ver-al zie, hoor, ruik, voel en proef ik iets. De straatjes zijn smal, iedere bruikbare vierkante meter wordt benut. Het is een soort hink-stap-sprong tussen de eettentjes, motorfietsen en tafeltjes en stoeltjes op straat door. De mensen zijn voor zo’n drukke stad wel opvallend warm en open. Ik geniet, ga erin op, maar heb na een paar uur telkens weer even een plek nodig om op te laden. Ik zoek verlaten koffietentjes op waar stilte verplicht is (héél fijn!) of ga even in het park zitten, waar ook de locals hun rust lijken te zoeken.

Hanoi Old Quarter streets train old city

Ook doe ik een kookcursus; één van de leukste dingen die ik op reis altijd probeer te ondernemen. We verzamelen onze verse ingrediënten op de markt en spenderen de avond met het bereiden van loempia’s, noodle soep, papaya salade en dé Vietnamese specialiteit egg coffee. Een buik vol én weer een aantal recepten om thuis te proberen!

Hanoi Cooking Class Vietnam

Hanoi Cooking Class Vietnam

Hanoi is fris en mistig en de voorspellingen voor noord-Vietnam zijn niet heel gunstig. Ik heb maar een kleine maand om van noord naar zuid te gaan, en ik besluit de noordelijke bergen en de kust te bewaren voor een andere keer. Terwijl heel Hanoi op zijn kop staat en op slot gaat voor de Trump-Kim Jung un Summit die hier gehouden wordt (bizar om mee te maken!), maak ik op de National Economics University mijn IELTS-test; de Engelse test waarmee ik straks mijn Engelse vaardigheid aan moet tonen voor Canada. Het gaat prima en nu dit achter de rug is, kan ik de volgende dag de drukte van Hanoi verruilen voor de rust en ruimte van het platteland.

Ik neem de trein naar Ninh Bình en deel daar de taxi naar Tam Coc met de Vlaamse Sare. Tam Coc is prachtig gelegen te midden van spectaculaire kalksteenbergen, aan een rivier die zich een weg door de omliggende rijstvelden baant. Ik besluit te kijken of het guesthouse dat zij geboekt heeft nog plek heeft. De jongeman achter de balie geeft aan dat we over een uur onze kamer in kunnen. Als we terug komen, meldt hij bedrukt dat hij helaas geen bed voor mij heeft omdat een andere gast last-minute besloten heeft toch een nachtje te blijven. Het is nog vroeg en ik zeg dat het geen probleem is, dat ik wel op zoek ga naar een ander guesthouse. Hij schudt verwoed nee. ‘Dit is mijn fout, maar ik ga je helpen. Je kunt bij mij slapen!’ Ik wil hem vriendelijk bedanken; ik houd best van een lokale uitnodiging, maar weet wel beter dan op de uitnodiging van een wildvreemde man in te gaan. ‘Just wait a minute, I will call my mum!’ Hij is al aan het bellen en binnen no time is het geregeld; blijkbaar woont hij twee minuten hiervandaan en ben ik van harte welkom. Weigeren is geen optie, want hij heeft mijn backpack al op zijn motor gehesen en nodigt mij uit achterop te springen. We gaan over een smal paadje langs de rivier, bruggetjes over en bij een groot huis stoppen we. Ik word warm begroet, krijg mijn eigen kamer te zien en waar ik kan douchen. Ik vraag nogmaals of ik gewoon mag betalen voor mijn kamer; dat zou ik immers in ieder hotel doen. Maar hij wil er niets van weten, ik ben nu hun gast. Ik zie de familie verder niet, ze zijn allemaal druk aan het werk, maar hun hartelijkheid en gastvrijheid vind ik zó hartverwarmend!

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Tam Coc is een geweldige plek om een fiets of scootertje te huren en op die manier vermaak ik me een aantal dagen uitstekend. Ik klim naar een viewpoint, maak een boottocht naar schitterend Trang An en wandel, fotografeer en geniet van de rust en stilte.

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Vietnam Ninh Binh Trang An Tam Coc

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

Ninh Binh Tam Coc Northern Vietnam

De afstanden in Vietnam zijn lang en na mijn ervaringen met nachtbussen in Laos, verkies ik de nachttrein om me te verplaatsen naar Hué. Ik deel mijn vierpersoonswagon met een Duits stelletje en de Engelse Jacky, een heerlijk pittig mens met een dik Cockney accent die ver na haar vijftigste besloot weer te gaan reizen. We hebben een klik, raken verwikkeld in diepgaande gesprekken en besluiten in Hué samen op te trekken. Op het station van Hué worden we aangesproken door twee mannen die ons een motortour aanbieden. We zijn moe en voelen ons vies, dus we wimpelen ze af en voor de beleefdheid neem ik een visitekaartje aan. Als we een uurtje later, gedoucht en wel, zitten te genieten van een ijskoffie, voel ik het kaartje in mijn tas. Ik ben toch nieuwsgierig, want ik heb wel eens gehoord van de ‘Easy Riders’ in Vietnam die georganiseerde motortochten doen. Ik google en lees alleen maar lovende reacties over deze jongens van ‘Motorbike on Trail Vietnam’.

Ik besluit ze te bellen en binnen twee minuten staan beide mannen naast ons. Ik ben een gevoelsmens en mijn radar zegt meteen dat deze heren oprecht zijn. Ze laten geschreven recensies lezen in alle talen en stuk voor stuk overtuigen ze me om een tour te gaan doen. Na mijn motorfiasco in Indonesië vorig jaar en al een ziekenhuisbezoek aan het begin van mijn reis door Vietnam, lijkt achterop de motor me de veiligste plek. Ik boek de tweedaagse tocht van Hué naar Hoi An. De rest van de dag brengen Jacky en ik door in de oude keizerlijke stad van Hué.

Hue Imperial City

Hue Imperial City

De volgende morgen spring ik achterop bij Lao, mijn grappige, bescheiden en zorgzame chauffeur deze twee dagen. En zodra we de drukte van de stad achter ons hebben gelaten en we de slingerende weg de bergen in nemen, weet ik dat dit een hoogtepunt van mijn reis gaat worden.

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

We rijden de eerste dag zo’n 180 kilometer op de Ho Chi Minhroute, de bekende aanvoerroute van mensen en goederen tijdens de Vietnamoorlog. Dwars door de bergen, langs diepe afgronden en altijd omgeven door dichtbegroeide jungle. Lao stopt op talloze plekken, we lunchen, drinken koffie terwijl hij me meer vertelt over zijn leven, hoe zijn familie de oorlog ervaren heeft, hoe het land getekend is door het verleden en hoe het weer opgekrabbeld is. ’s Avonds eten en slapen we in een klein, gezellig guesthouse en de volgende morgen stappen we na een uitgebreid ontbijt weer op de motor om de volgende 130 kilometer af te leggen. Ik zie nog meer bergen, meren, rivieren. Ik heb wat tijd om de tempels by My Son te bekijken en we rijden door de rijstvelden naar Hoi An. Lao brengt me naar mijn hostel en we nemen afscheid. Dat gevoel van vrijheid, het landschap vanaf de motor in me opnemen; wat een waanzinnige ervaring!

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

Ho Chi Minh trail motorbike on trail route

In Hoi An kom ik in mijn hostel zusjes Giene en Anne-Sophie weer tegen die ik in Hanoi al leerde kennen. We gaan gezellig eten, slenteren ’s avonds door de sprookjesachtige straten van Hoi An. Deze handelshaven wordt, met recht, als één van de mooiste steden in Zuid-Oost Azië geroemd. Duizenden kleurrijke lampions verlichten de oude pakhuisjes, zachte klassieke muziek vult de straten en kleine bootjes varen uit over de rivier die door de stad loopt. Het is druk in het oude centrum, maar sfeervol en gemoedelijk.

Hoi An Old Town Vietnam by night

Hoi An Old Town Vietnam by night

Overdag verken ik Hoi An per fiets en struin ik over de lokale markt, om vervolgens weer door Old Town te slenteren, dat bij daglicht minstens zo betoverend is. Mijn hostel ligt op 20 minuten lopen van het toeristische centrum en maar een kwartiertje fietsen van het strand. En zo geniet ik na bijna twee maanden de binnenlanden van Cambodja, Laos en Vietnam verkend te hebben, ook weer enorm van de zee.

Hoi An Old Town Market Vietnam

Hoi An Vietnam Old Town by day

Hoi An Old Town Market Vietnam

Hoi An market Vietnam Old Town by day

Hoi An Vietnam Beach

Ik ontkomt er na Hoi An helaas toch echt niet aan; ik moet een nachtbus nemen. Ik stel me in op veel ongemak en een beroerde route, maar met een slaappil achter de kiezen kom ik de nacht redelijk door en arriveren we na 14 uur rijden in de vroegte van de morgen in Dalat. Gelegen op 1500 meter in de hooglanden van Vietnam is Dalat een wat koelere plek. Deze eerste dag gebruik ik vooral om Dalat zelf te verkennen en een lekkere massage te nemen. Helaas zorgt de omslag in het weer ervoor dat ik de volgende dag niet de bergen in kan en ik boek via mijn hostel de door velen geprezen ‘Secret Tour’ van Mr. Rot. Ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar dát schijnt nu juist de charme te zijn. Ik moet de volgende morgen plechtig aan Meneer Rot beloven niet op internet te schrijven over de inhoud van de tour, ook om veiligheidsredenen. Ik verklap dus niets, maar kan alleen maar beamen waarom iedereen die ik sprak er zó enthousiast over is. Ik leer deze regio en de mensen die er wonen op een bijzondere, unieke manier kennen en kan iedereen aanraden om deze tour in Dalat te doen!

Naast het geheime deel van de tour, bezoeken we ook wat hoogtepunten die Dalat een bezoek waard maken zoals de Elephant Falls. De volgende ochtend bezoek ik met twee meiden uit mijn hostel de Datanla waterval voordat ik op de bus naar Mui Ne spring.

Dalat Falls Vietnam

Dalat Falls Vietnam

Na weer een aantal uren in de bus, kom ik ’s avonds aan in deze kustplaats. Bij daglicht ontdek ik al gauw dat ik hier gauw weg wil; het is een grauwe bedoening die zich vooral richt op de Russische touristen. De stranden zijn vies, de mensen zijn stug. Ook de bekende rode duinen en de ‘Fairy Stream’ die ik er tijdens een tour bezoek zijn erg toeristisch en vervuild. Tijd om door te trekken!

Mui Ne Vietnam

Mui Ne Vietnam

Na ruim 3 weken reizen ben ik aangekomen in de grootste stad waar mijn reis zal eindigen; Ho Chi Minh City. Omdat ik Hanoi zo overweldigend vond, ben ik van tevoren enigszins sceptisch over deze stad, die door de inwoners nog steeds Saigon wordt genoemd. Verrassend genoeg vind ik deze metropool juist iets hebben wat ik niet onder woorden kan brengen. Misschien is het de warme zomerzon die alles anders doet lijken, maar ik loop met plezier door de drukke straten, vind mijn weg door het bizarre verkeer en geniet van het eten dat op iedere straathoek en alles daartussen te vinden is. Ik breng een dag door met het bezoeken van het War Museum en de Cu Chi tunnels uit de Vietnamoorlog. Deze onvoorstelbare en eigenlijk nog zo recente geschiedenis maakt diepe indruk…

Omdat ik nog wat dagen over heb, besluit ik nog een klein stukje zuidelijker te trekken naar de Mekong Delta. Ik start in Can Tho, de grootste stad van dit gebied ter grootte van Nederland. Ik waag me op de fiets in de enorme stroom motoren, pick-up trucks en bussen en laat me meevoeren naar het centrum waar ik langs de Mekong loop, een tempel bezoek en, wederom, van alles eet. Mijn ontzettend lieve host Ling neemt me de volgende dag mee uit lunchen bij vrienden. We spreken geen woord van elkaars taal, maar het bier vloeit rijkelijk, ik word volgestopt met eten en we liggen in een deuk om verwoede pogingen van een aantal mannen om Engels te spreken met mij. Wat laat Vietnam zich ook hier weer van zijn allermooiste, beste en leukste kant zien.

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Een vriend van Ling staat erop dat hij me naar het volgende hostel 30 kilometer verderop mag brengen, ze vinden het een eer om dat voor ‘hun’ gast te doen. Wederom wapperen mijn haren onder de motorhelm vandaan en word ik getrakteerd op een ritje door Vietnams prachtige landschap. Mijn hostel ligt in de absolute stilte van het platteland, aan de oever van één van de vele zijtakken van de Mekong. De volgende ochtend stap ik om 4 uur in een bootje om me mee te laten voeren naar de Floating Market. We zien hoe bij het opkomen van de zon de bedrijvigheid op het water al in volle gang is. Op lange bamboestokken zijn stukken groenten en fruit geprikt zodat je precies kunt zien wat iedere boot verkoopt. Er komt een bootje voorbij dat ter plekke, daar op het water, een eitje voor ons bakt en in een banh mi stopt. Vanuit weer een ander bootje schenkt een man behendig koffie in en zo overzie ik dit mooie stukje zuid Vietnam.

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

Can Tho Mekong Delta Vietnam

En dan nadert mijn afscheid. Ik reis terug naar Saigon waar ik voor mijn laatste nacht een zogenaamd capsule-hotel geboekt heb dat nog het meest weg heeft van een Star Wars Schip (benieuwd?) Vanaf de Skybar op de 15e verdieping zie ik de betonnen jungle onder me en terwijl de nacht over de stad daalt, laat ik de afgelopen weken sinds mijn vertrek aan me voorbij gaan.

Ho Chi Minh City Saigon Vietnam skybar

Ik heb me vergaapt en verwonderd, ik heb weer ontdekt en ontmoet. Ik kwam mezelf tegen; ik had niet durven voorzien dat het in volledige vrijheid met een rugzak op mijn rug door Azië reizen me al zo snel weer onrustig zou maken. Ik hakte knopen door en besloot in plaats van vijf maanden weg te blijven, na 2,5 maand weer huiswaarts te keren. Azië zal altijd een bijzondere uitwerking op me houden. Het is het continent waar ik kennis maakte met alleen reizen en waar ik de afgelopen zes jaar ontzettend veel heb gezien. Ik ben gaan houden van de kleuren, de geuren, de warmte, de keuken, de mensen. De grote verschillen met onze Westerse cultuur en tegelijkertijd de overeenkomsten die ons als mensen binden. Vietnam vormt hierop geen uitzondering; wat heb ik genoten. En hoewel ik niet weet wat de toekomst brengt en waar mijn schip straks zijn anker uitgooit, ik geloof dat het ooit deze richting wel weer uitvaart voor nieuwe avonturen…

Mui Ne Vietnam

Hi you, welkom op The Untold Story Project. Ik ben Kelly: gepassioneerd reiziger, verhalenverteller, dierenknuffelaar en wereldverbeteraar. Mijn missie? Inspireren, raken en verbinden met verhalen en foto's. Omdat iedereen een verhaal heeft.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *